18 Mar 2018

«Συναίσθημα, καινοτομία και ανοιχτά μυαλά» αυτά είναι η νέα γενιά της Κύπρου

Κι αυτά είναι που ζητούν τη στήριξή μας

Γράφει ο Γιώργος Καυκαλιάς
Φωτογραφίες από την παράσταση Τα παιδιά της Γάζας που ανεβάζει το θέατρο ΑντίΛογος

Το τελευταίο διάστημα, τυχαία βρέθηκα μπροστά σε μια συζήτηση παρέας, ατόμων κυρίως ώριμης θα έλεγα ηλικίας, οι οποίοι αμφισβητούσαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, τη συνεισφορά των νέων τόσο σε επίπεδο επιχειρήσεων - αγοράς εργασίας, όσο και στον πολιτισμό και τις τέχνες.

Με έκπληξη πρέπει να ομολογήσω, παρακολουθούσα ένα «θέατρο του παραλόγου» να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια και τα αυτιά μου και το μόνο που μπορούσα να διερωτηθώ είναι κατά πόσο αυτοί οι άνθρωποι ζουν και λειτουργούν στην ίδια χώρα με αυτήν που ζούμε όλοι οι υπόλοιποι.

Σε μια περίοδο που όλοι στήνουν στη γωνιά τους νέους, που η ανεργία μέχρι πρόσφατα «θέριζε» στην Κύπρο, οι νέοι όχι μόνο έχουν προτάσεις και ιδέες, όχι μόνο τολμούν να τις υλοποιούν, με τα λιγοστά «όπλα» που έχουν στη διάθεσή τους, αλλά κερδίζουν κιόλας τις εντυπώσεις και τις αισθήσεις, όσων έρχονται σε επαφή με όσα έχουν να πουν και να προτείνουν.

Startups, οι νέοι σε ομάδα, καινοτομία και νοοτροπία
Πολλές φορές, επειδή η κυπριακή κοινωνία είναι συνηθισμένη να ζει, να λειτουργεί και να δημιουργεί μέσα στα «καλούπια του ασφαλούς», του «σιδεροτζέφαλου» που λέμε, ξεχνά να ανοίξει το βλέμμα και το μυαλό σε κάτι νέο.

Η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία δεν μπορεί ενδεχομένως να αναγνωρίσει το καινοτόμο, το συνταρακτικό, το συγκλονιστικό, αυτό που ρισκάρει για να ανοίξει δρόμους. Συμπολίτες μας, νέοι άνθρωποι, που εμείς ενδεχομένως θεωρούμε ότι «περνούν την ώρα τους» «ώσπου να βρουν δουλειά», δημιουργούν και πουλούν επιχειρήσεις και ιδέες στο εξωτερικό. Ιδέες που η πολιτεία, μέχρι να στηρίξει...χάνει το τρένο.

Η πολιτεία μιλά για χρηματοδοτήσεις και για επιχορηγήσεις. Σκέφτηκε ποτέ κανείς, ποιοι είναι αυτοί που κρίνουν την καινοτομία μιας πρότασης; Ποια σχέση έχουν με τον τομέα των start-ups; Έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς από όλους αυτούς, πόσες «πλάτες» χρειάζεται μια ομάδα νέων, η οποία βασίζεται οικονομικά σε αυτή τη χρηματοδότηση, έτσι ώστε να αντέξει δυο ολόκληρα χρόνια(!) σε κάποιες περιπτώσεις μόνο για να πάρει κάποιες χιλιάδες ευρώ για τα απαραίτητα.

Tο να ζητάμε από δημόσιους υπαλλήλους να βαθμολογήσουν καινοτομία, δημιουργικότητα και ρίσκο είναι τουλάχιστον ατυχές

Κάποιος θα μπορούσε να πει «μα παλιά ήταν χειρότερα τα πράγματα στο τομέα αυτό». Ειλικρινά όμως, σοβαρά...αυτό δεν ενδιαφέρει κανένα νέο. Γιατί το σήμερα δεν είναι το χθες και οι νέοι θέλουν να δουν μια πολιτεία που να κτίζει στο σήμερα για το αύριο και όχι να λέει «πως οι προηγούμενοι ήταν χειρότεροι».
Θα πρέπει να κατανοήσουν οι αρμόδιοι φορείς, ότι το να ζητάμε από δημόσιους υπαλλήλους να βαθμολογήσουν καινοτομία, δημιουργικότητα, ρίσκο και νέα γενιά, είναι τουλάχιστον ατυχές.

Και για να είμαι δίκαιος, δεν έχει να κάνει με ηλικία, έχει να κάνει με νοοτροπία.

Απλότητα, συναίσθημα, ομάδα και στο θέατρο
Βρέθηκα πρόσφατα σε μια παράσταση νεαρών ηθοποιών, που από ότι μαθαίνω σήμερα είναι και η τελευταία τους προγραμματισμένη τουλάχιστον παράσταση γι' αυτό και κάνω την αναφορά, η οποία παράσταση έχει να κάνει με μαρτυρίες νεαρών παιδιών από τη Γάζα.

Δεν ήταν το κείμενο γραμμένο για θεατρικό έργο, πρόκειται για συνεντεύξεις παιδιών τα οποία βίωσαν τον πόλεμο...και με μαεστρία και συναίσθημα γίνονται ένα εξαιρετικό ταξίδι για κάθε θεατή.

Σε ένα μικρό θέατρο, σε ένα εξαιρετικό χώρο με παλιά αντικείμενα - αντίκες, σε αποθήκη στο Καϊμακλί. Μίνιμαλ χώρος, μαύρο απλό σκηνικό, χωρίς περιττά εφέ και φρου-φρου και αρώματα. Καθαρή ατόφια, ομαδική δουλειά από νέα παιδιά, που σε μαγεύουν με τη δέσμευση στο αποτέλεσμα και στο συναίσθημα.
Αυτή είναι η νέα γενιά. Όσο και αν κάποιοι δεν μπορούν να το κατανοήσουν. Ομάδα, συναίσθημα, καινοτομία και ανοιχτά μυαλά.

Αυτό είναι που ζητά τη στήριξή μας κύριοι στην πολιτεία της Κύπρου. Αυτό είναι το αύριο στο οποίο θα πρέπει να κτίσουμε.

Ο Γιώργος Καυκαλιάς είναι αρχισυντάκτης της OffsiteCy

Δες κι αυτά

Ιστορίες