Για εμάς, η 22η Οκτωβρίου έρχεται πρώτη στο μυαλό – η μέρα που πραγματοποιήθηκε το τρίτο YouthTalks. Διοργανωμένο από το RESET, σε συνεργασία με το ΕΝΑ Foundation, το συνέδριο έφερε στη σκηνή να πουν τη δική τους ιστορία 6 νέους για να εξιστορήσουν πώς κατόρθωσαν να φέρουν την αλλαγή, ο καθένας στο δικό του τομέα.  Η φετινή σειρά ομιλητών ήταν εντυπωσιακή, αφήνοντας το κοινό με μαθήματα, γέλιο και πολλή τροφή για σκέψη. 

Το YoutTalks είναι μια εκδήλωση που έχει στόχο όχι μόνο να εμπνεύσει αλλά θέλει επίσης να προκαλέσει, να αμφισβητήσει και να ενεργοποιήσει τους νέους μέσα από τις ιστορίες που μοιράζονται στη σκηνή. Στόχος είναι μετά την ολοκλήρωση της εκδήλωσης να φεύγουν οι συμμετέχοντες από την αίθουσα με ελπίδα, αλλά και με ένα κίνητρο για να πράξουν και οι ίδιοι κάτι.

Κι έτσι, όταν τα φώτα σβήνουν, οι θέσεις αδειάζουν και η σκηνή ησυχάζει, τι μένει μαζί μας; 

1. Τα άγνωστα μονοπάτια κρύβουν τις ομορφότερες εκπλήξεις

Το να βαδίζεις σε μια πεπατημένη οδό – κυριολεκτικά και μεταφορικά – μπορεί να σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια. Ωστόσο, ο Bora Markovich, φωτογράφος, εξερευνητής και δημιουργός περιεχομένου, παρουσίασε μια διαφορετική οπτική, εξηγώντας γιατί το να εξερευνάς το άγνωστο είναι σημαντικό. 

Μέσα από τις εμπειρίες του ως εξερευνητής της κυπριακής φύσης, μας έδειξε ότι υπάρχουν παντού μαγικά μέρη, ακόμη εκεί που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και έχουμε ξανά επισκεφθεί. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αφεθεί και να ακολουθήσει άγνωστες διαδρομές. Κάποτε αυτό που αναζητάς θα το βρεις έξω από το χαραγμένο μονοπάτι. 

2. Η δημιουργία μιας συμπεριληπτικής κοινωνίας είναι ευθύνη όλων μας, όχι μόνο όσων είναι αποκλεισμένοι από αυτήν

“Η προσβασιμότητα δεν είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα” είναι το μήνυμα που διατύπωσαν με σαφήνεια ο Ανδρέας Βασιλείου και ο Συμεών Στυλιανού, συνιδρυτές του Ablebook. Η δουλειά τους αναδεικνύει πως πολλοί δημόσιοι χώροι παραμένουν μη προσβάσιμοι επειδή η κοινωνία σχεδιάζει για τα άτομα με αναπηρίες, αντί σε συνεργασία με τους ίδιους.

H Κωνσταντίνα Αλεξανδρίδου, εκπαιδεύτρια συμπερίληψης και αθλήτρια CrossFit, έκανε μια ουσιαστική παρατήρηση κατα την διάρκεια της δικής της ομιλίας: ένα άτομο δεν είναι ανάπηρο λόγω της σωματικής ή νοητικής βλάβης που μπορεί να έχει, αλλά λόγω των κοινωνικών εμποδίων και του αποκλεισμού που συναντά.

Επίσης, κάλεσε τους συμμετέχοντες να προβληματιστούν με το θέμα του “inspiration porn” – την τάση να θεωρούμε τα άτομα με αναπηρίες πηγή έμπνευσης απλώς και μόνο επειδή υπάρχουν σε έναν κόσμο που δεν σχεδιάστηκε για αυτά.

Το να μπορεί κάποιος να κινείται μέσα στην κοινωνία με ασφάλεια, ελευθερία και αξιοπρέπεια δεν πρέπει να είναι πηγή έμπνευσης αλλά δεδομένο. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως όλοι μοιραζόμαστε την ευθύνη: μέσα από τις πολιτικές που στηρίζουμε, τους χώρους που δημιουργούμε και τις στάσεις που χρειάζεται να αλλάξουμε.

3. Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες φορές θα σηκωθείς

Η αποτυχία είναι κομμάτι της ζωής και, πολύ συχνά, ο δρόμος προς την επιτυχία είναι γεμάτος εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν.

Μοιραζόμενη το ταξίδι της μέσα στον διαβόητο αγώνα Mountain of Hell, η αθλήτρια mountain bike Σαββίνα Κουλλέ περιέγραψε τις απότομες στροφές, τις γρήγορες καταβάσεις και τις αποφάσεις του δευτερολέπτου που μπορούν να καθορίσουν την έκβαση του αγώνα. Παρότι κατέκτησε το βουνό, δεν ωραιοποίησε τους φόβους, τις θυσίες και τις αμφιβολίες πριν και κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Αυτό όμως που καθόρισε το αποτέλεσμα δεν ήταν τα εμπόδια, αλλά η προθυμία της να συνεχίσει μετά από κάθε ένα από αυτά.

Τέλος, έκλεισε την ομιλία της με ένα απλό αλλά δυνατό μήνυμα: Μπορεί να χρειαστεί να πέσεις πολλές φορές πριν φτάσεις στη γραμμή του τερματισμού. Σημασία έχει να συνεχίσεις να σηκώνεσαι μέχρι να τα καταφέρεις. 

4. Η ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία αλλά και γύρω μας

Η Δρ. Νικολέττα Δημητρίου, εθνομουσικολόγος και διευθύντρια του Αρχείο Κυπριακής Μουσικής, μας ταξίδεψε μέσα από την κουλτούρα, τη μνήμη και τη μουσική. Η ομιλία της μας θύμισε ότι η ιστορία δεν περιορίζεται σε βιβλία, αλλά βρίσκεται και μέσα στους ανθρώπους, στις φωνές, τα τραγούδια, τις ιστορίες και τα όνειρά τους. 

Και παρόλο που αυτές οι ιστορίες μπορεί να μην έχουν καθαρή αρχή, μέση ή τέλος, και ούτε είναι αντικειμενικές, μπορούν να μας διδάξουν πολλά για έναν τόπο, μια εποχή ή μια ολόκληρη γενιά. Μέσα από αυτές κατανοούμε την ταυτότητά μας, τις κοινότητές μας και τον τόπο μας.

Η ιστορία που μαθαίνουμε στο σχολείο είναι σαφώς επιφανειακή και απλά ενημερωτική. Η υπόλοιπη εκτυλίσσεται γύρω μας κι εναπόκειται σε εμάς να την παρατηρήσουμε.

5. Τα όνειρα, οι καριέρες, τα αθλήματα και τα ενδιαφέροντα δεν έχουν φύλο

Τα έμφυλα στερεότυπα εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της κοινωνίας μας. Στην εκπαίδευση, στη δουλειά, ακόμη και στο παιχνίδι, η ιδέα ότι αγόρια και κορίτσια ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους συνεχώς επαναλαμβάνεται.

Τα κορίτσια παίρνουν κούκλες και τα αγόρια αυτοκινητάκια, οι νέες γυναίκες ενθαρρύνονται να ακολουθήσουν διδασκαλία, νοσηλευτική ή γραμματειακές σπουδές, ενώ οι άνδρες κατευθύνονται προς μηχανική, οικονομικά και ιατρική. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε πολλούς τομείς της ζωής όπως στον αθλητισμό, στα χόμπι, στον επαγγελματικό προσανατολισμό.

Η Αναστασία Λιοπετρίτη, συνιδρύτρια του Girls in STEAM, ανέδειξε αυτές τις αντιθέσεις, εστιάζοντας στους τρόπους με τους οποίους τις προωθούμε μέσω της γλώσσας μας, των υποσυνείδητων προκαταλήψεων και των καθημερινών μας πράξεων. Τόνισε πως η ουσιαστική αλλαγή δεν απαιτεί κάτι θεαματικό. Μερικές φορές αρκεί να αμφισβητήσουμε τον τρόπο που εκφραζόμαστε και τα πρότυπα που προβάλλουμε στους νέους.

Αν θέλουμε μια πιο ισότιμη κοινωνία, πρέπει να ξανασκεφτούμε πώς οι έμφυλες προσδοκίες επηρεάζουν τις καθημερινές μας επιλογές. Τα όνειρα, οι καριέρες και τα αθλήματα δεν έχουν ετικέτες, έτσι και εμείς δεν πρέπει να τις επιβάλλουμε στους νέους.

6. Εναπόκειται στον καθένα από εμάς να κάνει τη διαφορά

Αν το YouthTalks μας δίδαξε κάτι, είναι ότι οι ιστορίες, οι εμπειρίες και η αλλαγή αρχίζουν με ένα βήμα, είτε μεγάλο είτε μικρό, προς τους στόχους και τα όνειρά μας. 

Η αλλαγή δεν απαιτεί τέλειο σχέδιο αλλά πραγματική διάθεση για αρχή. Τι καθοδηγεί αυτή την απόφαση να διαφέρει από άτομο σε άτομο: περιέργεια, πάθος, απογοήτευση ή το αίσθημα ευθύνης προς την κοινότητα μας. Αλλά στο τέλος, ο καθένας μας μπορεί να επιλέξει να κάνει βήματα που έχουν πραγματικό αντίκτυπο.

Τι ακολουθεί;

Υπάρχουν ακόμη αμέτρητες ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν και ακόμη περισσότερες που αξίζει να ακούσουμε. Μείνετε συντονισμένοι για το YouthTalks 2026!

Μείνετε ενημερωμένοι ακολουθώντας μας στο Instagram: @youthtalks.limassol