Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν της Ε' τάξης του Δημοτικού. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα, όπως του βοσκού, του εποχιακού εργάτη και του περιβολάρη. Το 1934 παντρεύτηκε την Ελένη Κ. Σκάρπαρη με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Στην ποίηση άρχισε σαν ποιητάρης την περίοδο 1921-22. Αργότερα βγήκε από την ομαδική τεχνοτροπία των ποιητάρηδων, ανέπτυξε ένα δικό του προσωπικό στυλ και εξελίχθηκε σε έναν ιδιόρρυθμο τεχνίτη του στίχου και του λόγου και σε σημαντικό εκπρόσωπο της Κυπριακής λαϊκής ιδιωματικής ποίησης.

Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1985 στον συνοικισμό Τσιακκιλερό στην Λάρνακα, όπου ζούσε ως πρόσφυγας μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Βραβεύτηκε από την Μορφωτική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας το 1975 με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στην Ελληνική Κυπριακή Λογοτεχνία. Σήμερα, το Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Λύσης φέρει το όνομά του, ενώ στις 16 Νοεμβρίου 2021 έγιναν και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του στο προαύλιο του ίδιου χώρου. Ακόμα, το άγαλμά του κοσμεί το πάρκο Αγίου Γεωργίου στη Λάρνακα, ενώ προτομή του έχει στηθεί στη Δερύνεια.

Εν σ’ αλλάσσω

«Την αφάντακτην του κόσμου τζι’ αν μου βάλουν στο πλευρό

εν τη θέλω, ‘ννα φωνάζω μα τον τίμιον σταυρόν. έμπα νάσιει πλούτη στίβες, τζι’ ομορκιάν για τα φιλιά. ή μυρίζει πόναν μίλιν τζι’ εν σωστή τρανταφυλλιά,

Εν αξίζει κατ’ εμένα ούτε ήμισον ππαράν

όντας δκιά την μυρωθκιάν της εις τον κάθε μασκαράν. Εν σ’αλλάσω πέρτικα μου μεν φοάσαι με καμμιάν

εν σου ήβρα τόσα χρόνια που προβάρω, αβανιάν

Ενεσιεις της Αφροδίτης τζιείντα κάλλη τα πολλά

μμά ‘σιεις γνώμην γιον γρουσάφιν τζιαι τιμήν που εν χαλά

Πηγή φωτογραφίας