Η απεργία στην Αγγλική Σχολή και ο κοινωνικός μας καθρέφτης

Η απεργία στην Αγγλική Σχολή και ο κοινωνικός μας καθρέφτης

Πρώτη φορά ανοίγει ένα ταξικό πεδίο μάχης που δεν ήταν ακριβώς ορατό προηγουμένως

Γράφει ο Γιώργος Χαραλάμπους*

Το πρώτο που παρατηρείται εύκολα σε σχέση με την απεργία στην Αγγλική Σχολή, Λευκωσίας είναι η προκλητική παραβίαση του εργατικού δικαίου από τους εργοδότες. Η Πρόεδρος της συντεχνίας των καθηγητών τέθηκε σε διαθεσιμότητα και από εχθές προτάθηκε να απολυθεί με την επίφαση ότι έστειλε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στoυς γονείς των μαθητών, πληροφορώντας τους για τις διαφορές και την εξέλιξή των που προέκυπταν μεταξύ εργοδοσίας (δηλαδή Δ.Σ. Αγγλικής Σχολής) και των εργαζομένων καθηγητών.

Οι καθηγητές, αντιδρούν στα συμβόλαια δύο ταχυτήτων, στις μονομερείς αποφάσεις και την αυταρχική συμπεριφορά που αθετεί τα συμφωνηθέντα. Αλλά κυρίως στην στοχοποίηση της ίδιας της οργάνωσης και διεκδίκησης των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Αυτή στο πρόσφατο παρελθόν οδήγησε σε πρόωρες αφυπηρετήσεις και υποβιβασμούς διεκδικητικών καθηγητών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ >> Ο Γιώργος Γαβριήλ «ζωγραφίζει» και εκτός καμβά

Επιπλέον, δεν προκύπτει πως η κατασταλμένη πράξη της συνδικαλίστριας ήταν παραβιαστική της συμβολαιακής της σχέσης με τον εργοδότη. Το πώς η συμπεριφορά της διοίκησης της Αγγλικής Σχολής παραβιάζει η ίδια το εργατικό δίκαιο και πιο συγκεκριμένα των σχετικών με της εργασιακές συγκρούσεις διατάξεις, είναι το ένα και έχει αναπτυχθεί εκτενώς αλλού.

Το εργατικό δίκαιο καταβαραθρώνεται αλλά δεν θα είναι ο βασικός μοχλός για την έκβαση της απεργίας και την εξέλιξη των πολιτικών ταυτοτήτων στην Αγγλική Σχολή

 

Ούτε καν υπάρχει εκπαιδευτική λογική (μάλλον το αντίθετο) για την κατασταλμένη πράξη της συνδικαλίστριας. Γιατί οι γονείς να μην γνωρίζουν τις συνθήκες που επηρεάζουν την απόδοση, προβληματισμό και ενθουσιασμό των εκπαιδευτικών των παιδιών τους; Γιατί να θέλουν να μην γνωρίζουν; Γιατί να μην δικαιούνται να γνωρίζουν;

Άρα το εργατικό δίκαιο καταβαραθρώνεται αλλά δεν θα είναι ο βασικός μοχλός για την έκβαση της απεργίας και την εξέλιξη των πολιτικών ταυτοτήτων στην Αγγλική Σχολή. Τον κύριο ρόλο γι’ αυτό θα παίξει η κοινωνική ζύμωση, η πολιτική πρωτοβουλία και οι συμβιβασμοί από τις νομοτεχνικές μανούβρες στα εργατικά δικαστήρια, ως επίσης και ο ρόλος του κράτους σαν διαμεσολαβητή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ >> O Σταύρος Χριστοδούλου έχει γράψει (τρεις σκάλες) ιστορία στα media

Υποβόσκει και κάτι άλλο της απεργίας. Πρόκειται για την υβριδική της θεσμική υπόσταση, ως ήμι-δημόσιου εκπαιδευτικού ιδρύματος με πολιτικό και επικοινωνιακό εκτόπισμα και Αγγλοκεντρική κουλτούρα συναναστροφής. Κάπου στην ανατολική Μεσόγειο, η Αγγλοσαξονική παράδοση συναντά την Κυπριακή πραγματικότητα.

Προοδευτικές και αντιδραστικές τάσεις, η αίγλη των καλών αποτελεσμάτων και η σκληρή πραγματικότητα, συγκρούονται αλλά και συνυπάρχουν, ανάλογα με το θέμα.

Ενδεικτικά, η πλουραλιστική μαθησιακή συνθήκη συνδυάζεται με τα ονόματα των Houses (εσωτερικών ομάδων της Α.Σ. στον αθλητισμό), η κάθε μια ονομαζόμενη από έναν πρώην κληρικό, εκπαιδευτικό, ή πολιτικό με κυβερνητικό πόστο στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στο αποικιοκρατικό του καθεστώς στην Κύπρο. Δεν εξαντλούνται στα houses τα κατάλοιπα της μη-δημοκρατικής μας ιστορίας, τα βραβεία του Δούκα του Εδιμβούργου είναι ίσως πιο εκφραστικά της νομιμοποίησης φεουδαρχικών προτύπων. Αλλά εμφανίζονται ευθαρσώς και ποικιλοτρόπως.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ >> Αλκυόνη Παπαδάκη: Η ζωή δεν προδίδει τους πραγματικούς εραστές της

Οι απογευματινές δραστηριοτήτες με πλούσια μαθητική πρωτοβουλία όπου καλλιεργείται συλλογικό πνεύμα, ανάπτυξη ενδιαφερόντων και τριβή με πολλαπλά ερεθίσματα, τουλάχιστον συν- καθορίζονται βάσει οικονομικής κατάστασης, ευρύτερων οικογενειακών συνθηκών και προσωπικών αξιών.

Ξεπροβάλλει ταυτόχρονα μια Αγγλολαγνεία, βάσει της οποίας το Αγγλικό, γενικότερα το Δυτικό στοιχείο, αντί ισότιμο, θεωρείται πιο μοντέρνο, αξιοσέβαστο και σημαντικό από το Κυπριακό, είτε στην ελληνοκυπριακή, είτε στην τουρκοκυπριακή του εκδοχή.

Επί υπουργίας Κλαίρης Αγγελίδου διαμοιράζονταν φυλλάδια ‘Τούρκος Καλός, Τούρκος Νεκρός’.

 

Ενώ η Αγγλική Σχολή, ιστορικά αλλά και πιο πρόσφατα εκπαίδευε και τ/κ, δεν έλειψαν οι αντιπαραθέσεις που έχουν άξονα το ‘εθνικό ζήτημα’, ως το υπέρτατο, υπαρξιακό θέμα της Κυπριακής συλλογικότητας. Από τη μια η εκκλησία έχει λιγότερη διείσδυση στο πιο φιλελεύθερο μικρό-σύστημα εκπαίδευσης και κοινωνικής κουλτούρας της Αγγλικής Σχολής, απ’ ότι στα δημόσια σχολεία. Τόσο στους ανθρώπους που διδάσκουν εκεί, όσο και στους κανόνες συμπεριφοράς, την ύλη των μαθημάτων.

Μα τα πράγματα είναι πιο σύνθετα για όποιον θυμάται την δεκαετία του 1990, τότε που επί υπουργίας Κλαίρης Αγγελίδου διαμοιράζονταν φυλλάδια ‘Τούρκος Καλός, Τούρκος Νεκρός’. Ή την περίοδο του Σχεδίου Ανάν. Ή το 1974, όταν έφυγαν οι τ/κ μαθητές από το σχολείο, ή όταν πρωτοπήγαν (ξανά, το 2003) τουρκοκύπριοι, ή με τον εορτασμό των εθνικών επετείων και τη χρήση των θρησκευτικών συμβόλων.

Ο εθνικισμός, όταν έχει εξάρσεις, αυτές φαίνονται και στην Αγγλική Σχολή, το σταυροδρόμι του John Lock με την ΕΟΚΑ. Η είσοδος του κύριου κτηρίου κυριολεκτικά αντικρίζει το άγαλμα του εκτελεσθέντα από την αποικιοκρατική κυβέρνηση, μέλους της ΕΟΚΑ και της ομάδας του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, Μιχάλη Καραολή, επίσης πρώην απόφοιτου με υποτροφία της Αγγλικής Σχολής.

Όλες αυτές οι αντιφάσεις, συγκερασμοί και τριβές που απορροφούν κραδασμούς του χώρο-χρόνου, είναι οργανικές για κάθε μικρό-κοινωνία, έτσι και για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Είναι ο κοινωνικός και ο ιστορικός τους καθρέφτης. Εν μέρει, τα πιο πάνω ζητήματα σχετίζονται με το κλίμα που δημιούργησε τη δυναμική για απεργία και την εξελικτική του πορεία.

Τώρα, για πρώτη φορά, όμως, ανοίγει ένα ταξικό πεδίο μάχης, που δεν ήταν ακριβώς ορατό προηγουμένως, τουλάχιστον υπό μορφή απεργιακής κινητοποίησης. Πρόκειται για την πρώτη απεργία στην ιστορία του σχολείου, ίσως και την πιο κατάπτυστη εργοδοτική πράξη των τελευταίων χρόνων για τα δεδομένα της Αγγλικής Σχολής.

Οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που απεργούν αναδεικνύουν και μας αναγκάζουν να εξοικειωθούμε με την κοινωνική και εν τέλει πολιτική σύγκρουση, σαν μια πραγματικότητα που δεν παύει
να υφίσταται εντός των ορίων, του σχολείου.

Το ευρύτερο πλαίσιο του εν λόγω σχολείου τείνει να θέλει να ενσωματώσει ή να επισκιάσει αντί να αφουγκραστεί τις ταξικές εκφάνσεις και συνδηλώσεις της εντός του ανθρώπινης διάδρασης.

Αν το ταξικό μοτίβο κυρίως εμφανιζόταν ενίοτε στην ανθρωπολογία της Αγγλικής Σχολής, στην αυλή το διάλειμμα, στις συναναστροφές γονιών και τον χρόνο δράσης τους στις δραστηριότητες του σχολείου, στις διοικητικές λειτουργίες μεταξύ συνδικαλιστών και διεύθυνσης, δεν μπορούσε εύκολα, να πάρει πολιτική διάσταση προς τα έξω.

Τώρα παίρνει, οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που απεργούν αναδεικνύουν και μας αναγκάζουν να εξοικειωθούμε με την κοινωνική και εν τέλει πολιτική σύγκρουση, σαν μια πραγματικότητα που δεν παύει
να υφίσταται εντός των ορίων, του σχολείου. Στην πλούσια από κρατικά λεφτά και χορηγίες Αγγλική Σχολή, η λιτότητα δεν είναι μόνο ‘απαραίτητη’, όπως για τους αριστοκράτες της Αγγλίας, επίσης επιβαρύνει κυρίως τους εργαζομένους.

Την κάθε φορά που προκύπτει σύγκρουση διαλέγουμε πλευρά και όσοι, όσες είμαστε αλληλέγγυοι με τους απεργούς εργαζομένους, δεν είμαστε μόνο βάσει εργατικού νόμου και εργασιακών σχέσεων, αλλά
μιας ταυτοτικής διαλεκτικής.

*Επικ. Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, και μέλος του ΔΣ της Συντεχνίας Καθηγητών, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

ΚΟΠΙΑΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ AVANT GARDE ΣΕ FACEBOOK ΚΑΙ INSTAGRAM 

Loader