Το 1976, η Ελλάδα επέλεξε να εκπροσωπηθεί με το «Παναγιά μου, Παναγιά μου», ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η συμμετοχή θεωρήθηκε ιδιαίτερα τολμηρή για τα δεδομένα της Eurovision, καθώς μετέφερε ένα ξεκάθαρο αντιπολεμικό και βαθιά συναισθηματικό μήνυμα σε έναν διαγωνισμό που απέφευγε συνήθως τις πολιτικές αναφορές.

Από εκείνη τη χρονιά ξεκίνησαν και οι έντονες φήμες που συνοδεύουν μέχρι σήμερα τη συμμετοχή της Μαρίζας Κωχ. Η πιο γνωστή ιστορία αφορά την παρουσία ελεύθερων σκοπευτών μέσα ή γύρω από την αίθουσα του διαγωνισμού, λόγω των απειλών που φέρεται να είχαν υπάρξει εξαιτίας του περιεχομένου του τραγουδιού.

Παρότι δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση ότι υπήρχαν πράγματι ελεύθεροι σκοπευτές στον χώρο, είναι καταγεγραμμένο πως η ελληνική αποστολή είχε ενημερωθεί για πιθανές απειλές και πως το κλίμα εκείνες τις ημέρες ήταν ιδιαίτερα τεταμένο. Η ίδια η Μαρίζα Κωχ έχει αναφερθεί αρκετές φορές στο βαρύ κλίμα που επικρατούσε τότε, γεγονός που συνέβαλε στη δημιουργία του θρύλου γύρω από τη συγκεκριμένη εμφάνιση.

Μία ακόμη ιστορία που ακολουθεί τη συμμετοχή είναι πως η τραγουδίστρια εμφανίστηκε στη σκηνή φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο κάτω από τα ρούχα της. Και αυτό, ωστόσο, δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα, παραμένοντας περισσότερο μέρος της μυθολογίας που συνοδεύει τη Eurovision του 1976.

Ανεξάρτητα από το τι ισχύει τελικά, η συμμετοχή της Ελλάδας εκείνη τη χρονιά θεωρείται μία από τις πιο ιδιαίτερες στην ιστορία του διαγωνισμού. Το «Παναγιά μου, Παναγιά μου» δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι Eurovision, αλλά μία καλλιτεχνική και πολιτική δήλωση που εξακολουθεί να συζητείται σχεδόν 50 χρόνια μετά.