Γεννημένος στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, ο ποιητής υπήρξε θρύλος του 20ου αιώνα. Τα ιδιαίτερα έργα του προσεγγίζουν την ανθρώπινη φύση και τις υπαρξιακές εκφάνσεις της, με μοναδική ευαισθησία. 

Σπούδασε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά στο Δουβλίνο. Ήταν καθηγητής για λίγο διάστημα στο “Campell College” του Μπέλφαστ και στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής αγγλικών στο “École Normale Supérieure” στο Παρίσι. Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος στη Γαλλική Αντίσταση.

Ο Μπέκεττ υπήρξε καθοριστικός συγγραφέας του κινήματος του “Θεάτρου του Παραλόγου”, ενός θεάτρου που ξεφεύγει από τους κλασικούς δομημένους χαρακτήρες και την μονοδιάστατη πραγματικότητα. Μιας αβανγκάρντ τάσης, που έρχεται σε ρήξη με την “ορθόδοξη” εφαρμογή των τεχνών και ειδικότερα του θεάτρου. 

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το “Θέατρο του παραλόγου” πραγμάτωσε την φιλοσοφία του Καμύ και υπήρξε καθοριστικό στην εξέλιξη του μεταμοντέρνου θεάτρου. 

Ο Σάμουελ Μπέκεττ κέρδισε το βραβείο νόμπελ λογοτεχνίας το 1969. Στην τελετή της απονομής ο εκπρόσωπος της Σουηδικής Ακαδημίας τόνισε στο λόγο του “τη βαθιά αίσθηση της αληθινής ανθρώπινης αξίας” που αναδύθηκε μέσα από το έργο του Ιρλανδού συγγραφέα: “Τρέφει για την ανθρωπότητα μια αγάπη που εξελίσσεται σε κατανόηση, ενώ βυθίζεται σε ολοένα και πιο έντονη βδελυγμία, μια απόγνωση που πρέπει να φτάσει στο έσχατο όριο της οδύνης για να ανακαλύψει ότι η ευσπλαχνία δεν έχει όρια. Από αυτή τη θέση, από το βασίλειο της εκμηδένισης, αναδύεται η γραφή του Μπέκετ ως επίκληση ελέους από μέρους ολοκλήρου του ανθρώπινου είδους”.

Από τα σημαντικότερα πεζά του είναι η τριλογία “Μολλόυ”, “ο Μαλόν πεθαίνει”, “ο ακατονόμαστος”, καθώς επίσης και τα “πρώτος έρωτας”, “φαντασία νεκρή φαντάσου”, “o ερημωτής”, ενώ μερικά θεατρικά του είναι τα “περιμένοντας τον Γκοντό”, “τέλος του παιχνιδιού”, “η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ” κι “ευτυχισμένες μέρες”.