21 Mar 2019

Μα να παίζουμε ποδόσφαιρο με τουρκοκύπριους, δεν είναι σωστά πράματα αυτά

Κυκλοφορεί ποίημα αντίστασης στους σκοτεινούς, φιλειρηνικούς αυτούς καιρούς με υπογραφή γνήσιας πατριώτισσας Ελένης Σιούφτα

Ποδοσφαιρικό αγώνα με τουρκοκυπριακή ομάδα της Αμμοχώστου πραγματοποίησε η Νέα Σαλαμίνα και φυσικά δεν είναι σωστά πράγματα αυτά για τους γνήσιους Έλληνες της Κύπρου που φυλάνε Θερμοπύλες, είναι προδοσία, μειοδοσία και φανατική ειρηνοφιλία όπως επισημαίνει η γνωστή εκπαιδευτικός Σιούφτα σε ποιήμα της που κυκλοφορεί σήμερα στα σόσιαλ. Μα να παίζουμε μάππα με ανθρώπους που κατοικούν στο ίδιο νησί με εμάς; Aν είναι ποτέ δυνατόν.

Υπενθυμίζουμε πως η πολύ ελληνίδα ποιήτρια είναι η κύπρια εκπαιδευτικός που είχε γίνει βάιραλ τον περασμένο Οκτώβρη, μετά που χαρακτηρίσε μέσα σε ναό της αγάπης του μίσους τους, γκέι και τους επαναπροσεγγιστές και τους μη φανατικούς χριστιανούς ορθόδοξους ως τους .... εσωτερικούς εχθρούς εντός των τειχών.

ΘΥΜΗΣΟΥ: Εννοείται πως ΔΕΝ είναι το πρόβλημα η όποια Σιούφτα

Τώρα, με αφορμή το ποδόσφαιρο που έπαιξαν τα δύο σωματεία χθες, η γνωστή ως γνήσια ελληνίδα γυναίκα έγραψε ποίημα κάνοντας επίκληση στο εθνικιστικό συναίσθημα με αναφορές σε προσωπικότητες όπως οι Αντωνης Παπααδόπολους και Χαράλαμπος Μούσκος. Ο αγώνας, γράφει με πίκρα και ειρωνεία στο ποιήμα της, άλλος έπρεπε να είναι, όχι αυτός.

Επειδή το σκηνικό το έχουμε δει να εκτυλίσσεται απ' τις δεκάδες Σιούφτες που υπάρχουν εκεί έξω άπειρες φορές (βλέπε θέατρο στην αρχαία Σαλαμίνα, ζωντανή μουσική και χορός στη νεκρά και οποιαδήποτε βασικά επαφή μεταξύ των ανθρώπων βόρεια και νότια του συρματοπλέγματος) η καλοπροαίρετη απορία είναι επιτέλους μία, είναι ουσιαστική και είναι πολύ ειλικρινής: Γιατί να μην αντιλαμβανόμαστε πως η ομαλοποίηση της συμβίωσης μας σε κοινωνικό επίπεδο μόνο θετικό πράγμα είναι; Τόσο δύσκολο είναι να το κατανοήσουμε και να το αποδεχθούμε;

Γιατί θέλουμε να διαιωνίζουμε τον πόλεμο συνεχώς; Δεν μιλάμε για διπλωματικούς ελιγμούς και πρωτοβουλίες από το Υπουργείο Εξωτερικών που υπόκεινται σε πολιτική ανάλυση και κριτική, μιλάμε για απλές και καθημερινές επαφές και συναθροίσεις μεταξύ απλών πολιτών, όπως είναι ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Τόσο μαύρη είναι η ψυχή μας; Τόσο μισάνθρωποι είμαστε πια με τη συγκεκριμένη εθνότητα; Από τι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι που έχουν τόσο ανεξάντλητο μίσος μέσα τους; Δεν έχουν ερωτευτεί ποτέ στη ζωή τους; Μόνο με τη ξεπερασμένη ιδέα του έθνους - κράτους ερωτεύτηκαν; Με την Κύπρο που τους γέννησε, πότε θα ερωτευτούν; Ποτέ;

O άλλος, δε, ο Ακιντζί πώς την έχει δει; Δεν ήθελε να πάει στον αγώνα επειδή έγινε στο τάδε γήπεδο και όχι στο άλλο, μα πόσο ηλίθια χώρα είμαστε γενικά.

Ο.Κ

Νέα