Έχουμε συνηθίσει να σπαμάρεται το inbox μας αγρίως από διαφημιστικά mail και μακροσκελή newsletters που δεν διαβάζουμε ποτέ. Το Brain Food μπήκε πολύ πρόσφατα στη ζωή μας και έγινε σύντομα, η καθημερινή μας νότα φιλομάθειας και έμπνευσης. Ιθύνων νους πίσω από την ηλεκτρονική τροφή του πνεύματος μας η Μαριάννα Ξενοφώντος που μας μίλησε περισσότερο γι'αυτό.

Μαριάννα, τί είναι το Brain Food;

Το Brain Food είναι μια καθημερινή μικροδόση έμπνευσης που γράφω και στέλνω σαν email σε όσους πήραν την απόφαση να εγγραφούν. Συνήθως περιέχει κάτι που εμπνέει εμένα την ίδια, μπορεί να είναι ένα ποιήμα, ένας πίνακας, ένα απόσπασμα κάποιας φιλοσοφίας που βρίσκω ενδιαφέρουσα. Παίρνω αυτό που με εμπνέει και προσπαθώ να βρω κάποιο στοιχείο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην απλή καθημερινότητα, και το γράφω σαν τις «Σκέψεις της ημέρας». Καλύπτω θέματα που είναι προσιτά και σχετικά σε όλους: η φιλοδοξία, η ματαιοδοξία, η μοναξιά, οι επιλογές μας, τι αποφασίζουμε να κάνουμε με τη ζωή μας. Αλλά δεν δίνω ποτέ κάποια ξεκάθαρη συμβουλή. Προσφέρω απλά μια ερμηνεία που ίσως βοηθήσει αυτούς που το διαβάζουν να προσεγγίσουν κάπως διαφορετικά τη μέρα τους ή έστω να σκεφτούν για λίγο κάποια ‘ξεχασμένα’ θέματα. Έχω μόνο τρεις κανόνες: πρώτον, για να διαβάσει κάποιος ένα Brain Food πρέπει να χρειάζεται το πολύ πέντε λεπτά. Δεύτερον, κάθε Brain Food πρέπει να εστιάζεται μονάχα πάνω σε μια ιδέα, ένα απόφθεγμα κλπ. Να είναι απλό. Επίσης, πολύ σπάνια περιέχει κάποιο link που θα σε οδηγήσει στην άβυσσο του διαδικτύου. 

Πώς προέκυψε σαν ιδέα και γιατί αποφάσισες να το υλοποιήσεις τώρα;

Η ιδέα προέκυψε σε μία φάση της ζωής μου που, όπως οι πλείστοι millennials, πνιγόμουνα στα απύθμενα social network feeds, τα τεράστια άρθρα που είχα ανοιχτά σε πάμπολλα tabs στο browser μου αλλα δεν έβρισκα ποτέ χρόνο να διαβάσω. Ταυτόχρονα, ένιωθα ότι ήθελα να δημιουργήσω κάτι με νόημα, που να είχε κάποια αξία για τον υπόλοιπο κόσμο. Μια μέρα, ένας φίλος μου είπε ότι κάθε Σάββατο πρωί διάβαζε το Economist, αποκαλώντας το ‘brain food’. Κάπου εκεί μου μπήκε η ιδέα να αρχίσω κάτι που θα έδινε στον κόσμο λίγο ‘brain food’ κάθε μέρα. Κάτι σύντομο μεν, που θα σου έδινε την ικανοποίηση ότι διάβασες ή έμαθες κάτι χρήσιμο, κάτι καινούριο, κάτι ενδιαφέρον. Χωρίς τις τύψεις των αμέτρητων tabs ή της μισής ώρας που πάλι σπατάλησες στο instagram. Πάντα είχα μια περιέργεια να μαθαίνω καινούρια πράγματα, πάντα μου άρεσαν οι τέχνες, όπως επίσης το να γράφω και να διαβάζω. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του Brain Food. Η υλοποίηση ήρθε μερικούς μήνες αργότερα. Όταν ρώτησα φίλους την άποψη τους και πήρα καλά σχόλια, απλά άρχισα να γράφω.

Τί ανταπόκριση έχει μέχρι στιγμής;

Πάρα πολύ θετική! Ο κόσμος το διαβάζει, το μοιράζεται με άλλους, και πολύ συχνά λαμβάνω emails από διάφορους, συνήθως άγνωστους, απλά επειδή θέλουν να μου πούν πόσο τους αρέσει γενικώς ή ότι τους άγγιξε κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Το πιο ωραίο για μένα είναι ότι αποτελεί αυτό το σημείο επαφής με παλιούς και νέους φίλους σε διάφορα μέρη του κόσμου. **Ποιές ήταν και είναι οι πηγές έμπνευσης σου για το Brain Food;**

Τα πάντα! Πραγματικά πιστεύω ότι η έμπνευση μπορεί να σου ‘ρθει από το πουθενά. Αλλά σίγουρα είχα μερικές πιο συγκεκριμένες πηγές έμπνευσης για το concept. Οτιδήποτε έχει γράψει ο Alain de Botton, το (link που ξέρω ότι περιέχουν γράψιμο που θα με κάνει να σκεφτώ και θα μου προσφέρει νέες ιδέες και, συνήθως, κάτι καινούριο που θα προσθέσω στο reading list μου. Επίσης, φιλόσοφοι όπως ο Nietzsche και ο Montaigne που έγραφαν είτε πιο αφοριστικά είτε σε μορφή μικρών εκθέσεων, σίγουρα επηρέασαν υποσυνείδητα τη μορφή που πήρε το Brain Food.

Ποιό είναι το δικό σου καθημερινό Brain Food;

Αυτά που έχω αναφέρει πιο πάνω μαζί με τον πρωινό μου καφέ. Όπως επίσης και το να διαβάζω το βιβλίο μου στο τραμ πηγαίνοντας στη δουλειά (σημειωση: η τωρινή βάση της Μαριάννας είναι το Μιλάνο). Μουσική, οπωσδήποτε. Και οι καθημερινές μου συζητήσεις με κοντινά μου άτομα. Ο καλός διάλογος και η τριβή ιδεών μπορεί να οδηγήσει σε πρωτόγνωρα μέρη.  **Τί ήταν αυτό που διάβασες/άκουσες/είδες που θυμάσαι να σου συγκλονίζει την ύπαρξη; ** Πολύ δύσκολο να διαλέξω μόνο ένα. Σίγουρα ‘**Ο Ξένος’** του Καμύ. Από ταινίες, το *American Beauty* και το *Lost In Translation*. Η **Virginia Woolf **ήταν και θα είναι πάντα μέσα στις πρώτες επιλογές. Το *The Waves* είναι μοναδικό. Θυμάμαι όταν πήγα στην παράσταση *Woolf Works *στο Λονδίνο, με μουσική του **Max Richter**, και η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Κάποια πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι η θεατρική παράσταση του *Amadeus* στο National Theatre στο Λονδίνο. Έφυγα και σκεφτόμουν πόσο πολύ προσπαθούμε όλοι να γίνουμε ‘κάποιοι’ και πόσο αχρείαστα μας τρώει. Η μουσική του **Trent Reznor,** ειδικά το soundtrack του *Before The Flood*. Συνηθίζω να το ακούω σε βραδινές πτήσεις σαν κοιτάω απ’το παράθυρο και κάθε φορά νιώθω πως με αγγίζει το σύμπαν. Οι χορογραφίες της **Sharon Eyal,** που συνοδεύονται συνήθως από techno μουσική. Οι παραστάσεις της είναι τόσο προκλητικές και γενναίες, κατά κάποιο τρόπο, μου υπενθυμίζουν πως αν σκεφτείς κάτι που δεν σκέφτηκε κάποιος άλλος πριν από σένα, ή δεν το έκανε καλά, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να κάνεις εσύ! Και ότι μπορείς, και πρέπει, να νιώθεις. Και φυσικά, τα λόγια της γιαγιάς μου όταν μου είπε κάποτε **«κανείς δεν είναι τέλειος και ούτε εσύ είσαι!» **

Mπές στο http://brainfood.space και κάνε subscribe.