Στο ξεχασμένο Μαϊάμι της Λεμεσού η ζωή σήμερα κυλά παρακμιακά. Η περιοχή που αναχρονιστικά στις πινακίδες συνεχίζει να αναγράφεται ως «Tουριστική» στις μέρες μας έχει γίνει το σπίτι χιλιάδων ξένων μόνιμων κατοίκων, χαμηλών και μικρομεσαίων στρωμάτων. Ανάμεσα τους και μερικοί τουρίστες των «all inclusive resorts», μιας επιζήμιας για τις μικρές επιχειρήσεις κουλτούρας που πάραυτα προωθείται από τον ΚΟΤ.

Εδώ βρίσκεται το άλλοτε περίφημο «Galatex», το πεζοδρομημένο παραθαλάσσιο κτιριακό συγκρότημα που κατά τη δεκαετία του 90′ και στις αρχές των 00’s ήταν η Αγία Νάπα της Λεμεσού. Συνωστισμός, αλητεία, μεθύσια και ατελείωτο πάρτι.

Ήμασταν το πρώτο μαγαζί που άνοιξε μέσα στο Galatex και δυστυχώς το μόνο που απέμεινε

«Ήμασταν το πρώτο μαγαζί που άνοιξε μέσα στο Galatex και δυστυχώς το μόνο που απέμεινε» μας λέει «ο Χρήστος του Happy Days», όπως θέλει να τον αποκαλέσουμε, ο ιδιοκτήτης του μόνου πάμπ που έμεινε να λειτουργεί στο συγκρότημα.

0 51χρονος σήμερα Χρήστος από τα Πολεμίδια μου ζητά αρχικά να τηλεφωνήσω στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας που δουλεύω για να επιβεβαιώσει πως όντως είμαι δημοσιογράφος. «Τόσα χρόνια μέσα στη νύχτα έχουν δει πολλά τα μάτια μου» μου νεύει με νόημα.

Το impossible αυτό μαγαζί που συνεχίζει να ζει στο 90’ (κυριολεκτικά όμως, χωρίς fashion statements κλπ) άνοιξε συγκεκριμένα, θυμάται ο ιδιοκτήτης του, στις 5 Αυγούστου του 1994.

«Τότε όλη η διασκέδαση και η νυχτερινή ζωή της πόλης εδώ βρισκόταν. Σήμερα η Γερμασόγεια κάνει βήματα προς τα πίσω αντί μπροστά, δεν υπάρχει κανένα όραμα» πιστεύει ο καινούριος μας φίλος που στην περιοχή είναι ο πιο παλιός.

Πριν να ανοίξει το Happy Days o Χρήστος είχε το Crazy Parrots, ένα άλλο κοκτέιλ μπαρ που βρισκόταν δίπλα από τη δισκοθήκη Carribean, «τότε που η τουριστική της Λεμεσού ήταν πράγματι τουριστική».

Γιατί όμως το Happy Days κατάφερε να μείνει ανοιχτό, διερωτόμαστε. «Σωστή διαχείριση και νομιμότητα. Για να καταλάβετε, ήμασταν το μοναδικό μαγαζί της τουριστικής που δεν είχαμε κράχτες».

Είμαστε το φθηνότερο μαγαζί για cocktails σε όλη την Κύπρο

«Τον πρώτο καιρό ήμασταν λίγα μαγαζιά μέσα στο Galatex και προσελκύαμε μόνο τουρίστες. Στη συνέχεια που ήρθαν οι ντόπιοι ήταν που άλλαξε η μουσική και έγινε θορυβώδης. Όσο η αξία των διαμερισμάτων λόγω βαβούρας έπεφτε, τόσο έπαιρναν τα μπαρ τα πάνω τους. Όταν όμως μετά από μερικά χρόνια έγιναν αλλαγές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς, κάτι που συνέπεσε με την παράλληλη νυχτερινή ανάπτυξη της παλιάς πόλης, ασκήθηκαν πιέσεις και το μέρος εγκαταλείφθηκε. Ας μη ξεχνάμε πως όταν υπάρχει δουλειά, τίποτα δεν κλείνει».

«Σε φαγητό σερβίρουμε έκτακτα πράγματα, σούπες, ομελέτες, σνάκ, μπέργκερς κλπ. Σε ποτά μπορώ ωστόσο να πω πως είμαστε το φθηνότερο μαγαζί παγκυπρίως, γι’ αυτό άλλωστε έχουμε και τους τακτικούς μας πελάτες. Εδώ μπορεί να βρει κανείς ό, τι κοκτέιλ θέλει, από Pina Colata και Sex on the Beach μέχρι μοχίτο και Tequila Sunrise με μόνο 2 ευρώ».

Η Κάρεν δουλεύει στο Happy Days εδώ και 14 χρόνια

To μαγαζί, παραδέχεται ο Χρήστος και δεν δυσκολευόμαστε καθόλου να τον πιστέψουμε, δεν άλλαξε καθόλου. «Αν σου δείξω φωτογραφίες που τραβήχτηκαν πριν από 15 χρόνια θα δεις πως όλα έχουν μείνει τα ίδια. Όπως το είχαμε διαμορφώσει τότε με τον αδερφό μου τον πολυτεχνίτη και τον πατέρα μου έτσι έμεινε. Μόνο τα μαξιλαράκια στα καθίσματα των καρεκλών αλλάζουμε κάθε δύο χρόνια και τις τέντες».

Αν σου δείξω φωτογραφίες πριν από 15 χρόνια θα δεις πως όλα έχουν μείνει τα ίδια

«Εμείς συνεχίζουμε όπως ξεκινήσαμε, το μαγαζί πήρε έναν δρόμο όπως ένα τρένο που βρίσκεται στις ράγες και πάει με αυτόματο πιλότο. Διαφήμιση μας είναι η ποιότητα των ποτών μας και η τιμή τους».

«Υπάρχουν οικογένειες Εγγλέζων που έρχονταν παλιά με τα μωρά τους που τώρα μπορεί να έχουν γίνει 25 ετών και συνεχίζουν να έρχονται. Ακόμη και εάν επιλέξουν για τις διακοπές τους την Πάφο ή την Αγία Νάπα θα περάσουν από εδώ να μας πουν ένα γεια».

«Όλοι σχεδόν οι πελάτες μας τώρα είναι Ρώσοι και Εγγλέζοι. Οι Ρώσοι που είναι πιο πολύ του φαγητού έρχονται τη μέρα και οι Εγγλέζοι που είναι περισσότερου του ποτού, τη νύχτα. Και οι Ρώσοι πίνουν βεβαίως αρκετά αλλά όχι στα μπαρ, στην παραλία και στα δωμάτια τους, είναι βλέπεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους κουλτούρες».

«Ελπίζω να έρθει εκείνη η μέρα που θα ξαναδούμε την τουριστική όπως ήταν παλιά» καταλήγει ο ιδιοκτήτης μιας μικρής επιχείρησης που μας θυμίζει πόσοι διαφορετικοί χωροχρόνοι μπορούν να συνυπάρξουν και πόσα παράλληλα σύμπαντα.