Σήμερα, η δικιά μου μέρα ξεκίνησε φτιάχνοντας κέικ σοκολάτας. Εσένα; Με σουφλέ σοκολάτας.

Υπέροχα! Και των δυο η μέρα ξεκίνησε με σοκολάτα. Συνήθως, τι ώρα ξεκινάς να φτιάχνεις γλυκά; Η σοκολάτα είναι κλασική αξία… Γύρω στις εννιά. Συνήθως, βρίσκομαι στο «The whisk» νωρίτερα. Αρχίζω με καθάρισμα και μόλις τελειώσω, ξεκινώ να ετοιμάζω τα γλυκά μου.

Να υποθέσω όταν δημιουργείς, θέλεις να είσαι μόνος στην κουζίνα; Ακριβώς. Δεν θέλω κανέναν μες τα πόδια μου. Οπωσδήποτε, ακούω μουσική για να χαλαρώσω. Μπορεί να τραγουδώ και να χορεύω, φτιάχνοντας τα γλυκά μου. Αλλά, όταν έχω κάποιον άλλον στην κουζίνα και μου μιλάει, λειτουργώ σαν κλασσικός άντρας που δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο ταυτόχρονα (γέλια). Σβήνουν τα πάντα γύρω μου.

Με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και την Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, πώς κατέληξες να παρακολουθείς μαθήματα ζαχαροπλαστικής; Δεν ήσουν σίγουρος για την πρώτη σου επιλογή; Τότε, ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να σπουδάσω Πολιτικές Επιστήμες. Ακόμη και τώρα, δεν το μετανιώνω. Θεωρώ τη γνώση ως πολύτιμο αγαθό. Αναμφίβολα, οι σπουδές μου συνέβαλαν στην ανάπτυξη του χαρακτήρα μου, όπως είναι σήμερα. Παρ΄όλα αυτά, στην πορεία συνειδητοποίησα ότι αν και μου άρεσε, δεν είναι αυτό με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ για όλη μου τη ζωή. Ψάχνοντας τι ουσιαστικά ήθελα να κάνω, αντιλήφθηκα ότι ήθελα να είμαι συνεχώς μέσα στην κουζίνα. Όπως έκανα από μικρός. Αυτό με εξέφραζε απόλυτα.

Θεωρώ ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Είναι πολύ διαφορετικός ο τρόπος σκέψης των μαγείρων από εκείνο που έχουν οι ζαχαροπλάστες. Στη μαγειρική, θεωρώ, ότι έχεις μεγαλύτερη ελευθερία. Η ζαχαροπλαστική είναι η χημεία της κουζίνας. «Παίζεις» με τα γραμμάρια και τον χρόνο

Πάντα γλυκά; Φαγητά δεν έκανες; Ως επί το πλείστον, γλυκά.

Έχεις και άλλα αδέλφια; Μοναχοπαίδι.

Άρα, είχες τα πρωτεία στην κουζίνα. Η μητέρα σου σε άφηνε να μπλέκεσαι μες τα πόδια της; Με άφηνε γιατί μου είχε τρομερή αδυναμία. Μετά που τελείωνα, όμως, επειδή με διακατείχε το λεγόμενο «σύνδρομο των σεφ», που δεν ασχολούνται με την καθαριότητα, έφευγα και άφηνα την κουζίνα ακατάστατη (γέλια).

Σε ποια ηλικία θυμάσαι να έφτιαξες το πρώτο σου γλυκό; Πρέπει να ήμουν στην εφηβεία. Στην ηλικία των 12-13 ετών έμπαινα τακτικά στην κουζίνα. Οι άλλοι συνομήλικοί μου ήταν έξω και έπαιζαν μπάλα, ενώ εγώ έφτιαχνα γλυκά.

Οπότε, οι γονείς σου δεν εξεπλάγησαν όταν αποφάσισες στην πορεία να ασχοληθείς με τη ζαχαροπλαστική. Επειδή όλοι με έβλεπαν στην κουζίνα, με κατεύθυναν προς τη ζαχαροπλαστική ή τη μαγειρική. Μου έλεγαν: «Γιατί δεν γίνεσαι μάγειρας ή ζαχαροπλάστης;» Εγώ, όμως, είχα εμμονή με τις Πολιτικές Επιστήμες. Όταν αποφάσισα να κάνω στροφή προς τη ζαχαροπλαστική, ήταν ευχάριστο για εκείνους, καθώς φαινόταν ότι την αγαπούσα από μικρός. Έτσι, επιστρέφοντας στην Κύπρο από την ΑΘήνα, πρώτα εργάστηκα στη Λεμεσό, κάνοντας κάτι άλλο, εντελώς άσχετο. Στην πορεία, επέλεξα να παρακολουθήσω μαθήματα ζαχαροπλαστικής για δυο χρόνια στη Λευκωσία, όπου εργαζόμουν παράλληλα.

Τότε, ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να σπουδάσω Πολιτικές Επιστήμες. Ήταν η πρώτη μου επιλογή. Ακόμη και τώρα, δεν το μετανιώνω. Θεωρώ τη γνώση ως πολύτιμο αγαθό. Αναμφίβολα, οι σπουδές μου συνέβαλαν στην ανάπτυξη του χαρακτήρα μου, όπως είναι σήμερα. Παρ΄όλα αυτά, στην πορεία συνειδητοποίησα ότι αν και μου άρεσε, δεν είναι αυτό με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ για όλη μου τη ζωή

Τότε, ήταν που προέκυψε η πρόταση να εργαστείς σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Σαντορίνης; Με το που τέλειωσα τη σχολή μου, μέσω του προγράμματος «Erasmus Plus» -όπου η σχολή έπρεπε να επιλέξει τον καλύτερο από το τμήμα μαγειρικής και αντίστοιχα από το τμήμα ζαχαροπλαστικής- μου προτάθηκε να εργαστώ στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο. Ακούστηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πρόταση και δέχτηκα.

Κι εκεί που πήγες ως ζαχαροπλάστης, έγινες ο Head Chef. Ναι, τελικά, κατέληξα να μαγειρεύω.

Δεν έπαθες σοκ, που ένα πεντάστερο έβαλε έναν άπειρο ζαχαροπλάστη, στην προκειμένη εσένα, να ηγείται στην κουζίνα του; Είχες επίγνωση της κατάστασης; Τρομοκρατήθηκα στην αρχή. Δεν θα σου πω ψέματα. Αλλά, επειδή γενικότερα είμαι τολμηρός άνθρωπος, που ρισκάρει, δέχθηκα. Μάλιστα, ήταν τρομερή η ανταπόκριση του κόσμου. Έφτιαχνα τα φαγητά και τα γλυκά και όταν το βράδυ έβγαινα από την κουζίνα, δεχόμουν χειροκροτήματα.

Η εμπειρία σου, πάντως, δεν σε έκανε να αγαπήσεις τη μαγειρική. Παρέμεινες πιστός στη ζαχαροπλαστική. Πιστεύω ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Είναι πολύ διαφορετικός ο τρόπος σκέψης των μαγείρων από εκείνο που έχουν οι ζαχαροπλάστες. Στη μαγειρική, θεωρώ, ότι έχεις μεγαλύτερη ελευθερία. Η ζαχαροπλαστική είναι η χημεία της κουζίνας. «Παίζεις» με τα γραμμάρια και τον χρόνο. Αν σου ξεφύγει κάτι, τότε δεν θα πετύχει. Ναι μεν αυτοσχεδιάζεις στις ιδέες και τις γεύσεις, αλλά πρέπει να ακολουθείς κάποιες κατευθυντήριες, διαφορετικά δεν θα σου βγει το γλυκό.

Αμέσως μετά τη Σαντορίνη, έφυγες για το Λονδίνο; Έκανα πρώτα μια στάση στην Κύπρο.

Δεν μετανιώνω για όσα έκανα πριν, καθώς όλα έβαλαν το λιθαράκι τους στο να διαμορφώσουν αυτό που είμαι σήμερα. Σήμερα, όμως, ανοίγοντας κάθε μέρα την πόρτα του «The whisk», αισθάνομαι πως βρίσκομαι εκεί για να δημιουργήσω. Χορεύω και τραγουδώ καθώς κάνω τα γλυκά μου, κάτι που δείχνει ότι περνώ όμορφα στη δουλειά μου

Με το «Konditor & Cook», που θεωρείται ένα από τα δέκα καλύτερα bakery του Λονδίνου, πώς προέκυψε η συνεργασία; Εγώ βασικά πήγα στο Λονδίνο με … βάρκα την ελπίδα. Ήταν τότε που ήταν ακόμη άσχημα τα πράγματα στην Κύπρο σε οικονομικό επίπεδο. Και επειδή είμαι τολμηρός και μου αρέσει να παίρνω ρίσκα, έφυγα για το Λονδίνο. Έκανα 2-3 interview για δουλειά και προφανώς τους εντυπωσίασε ο ζήλος και ο ενθουσιασμός μου, δεν ξέρω ακριβώς τι και με προσέλαβαν, καθώς δεν είχα κάποια ιδιαίτερη εμπειρία μέχρι τότε.

Πόσο καιρό δούλεψες εκεί; Σχεδόν έναν χρόνο.

Γιατί έφυγες; Ήταν οι καταστάσεις τέτοιες. Στο Λονδίνο πρέπει να βγάζεις ένα συγκεκριμένο εισόδημα για να μπορέσεις να ζήσεις, ας το πούμε, μια φυσιολογική καθημερινότητα. Διότι είναι αρκετά υψηλό το κόστος ζωής. Εγώ είχα ήδη μεγαλώσει. Δεν ήμουν 20 ετών. Οπότε, δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο. Είχα και τα θέματα μου με το κλίμα σαν παιδί του ήλιου και της θάλασσας. Νομίζω ότι τον Ιανουάριο με έπιασε λίγο η κατάθλιψη. Είχα αδυνατίσει τρομερά. Και εκεί, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να επιστρέψω. Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρία μου στο «Konditor & Cook» ήταν απίστευτη. Είδα πώς λειτουργεί ένα οργανωμένο bakery σε μια μεγαλούπολη, με έντονους ρυθμούς και μεγάλη παραγωγή.

Πόσα άτομα ήσασταν στην κουζίνα; Στο συγκεκριμένο υποκατάστημα που ήμουν εγώ, πρέπει να ήμασταν γύρω στα 15 άτομα.

Με τόσα άτομα, μπορούσες να δημιουργήσεις; Ή ακολουθούσες πιστά τη διαδικασία; Το δεύτερο. Δεν μπορούσες να αναλάβεις οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Έμαθα, όμως, πώς να δουλεύω με τους προμηθευτές και πώς γίνεται γρήγορα η παραγωγή. Στοιχεία που με βοηθάνε σήμερα στο μαγαζί μου, τα οποία δεν είχα μάθει ούτε στη σχολή, ούτε στα ξενοδοχεία που δούλεψα. Έμαθα πώς να είμαι γρήγορος και συνάμα αποδοτικός.

Εγώ βασικά πήγα στο Λονδίνο με … βάρκα την ελπίδα. Ήταν τότε που ήταν ακόμη άσχημα τα πράγματα στην Κύπρο σε οικονομικό επίπεδο. Και επειδή είμαι τολμηρός και μου αρέσει να παίρνω ρίσκα, έφυγα. Έκανα 2-3 interview για δουλειά και προφανώς τους εντυπωσίασε ο ζήλος και ο ενθουσιασμός μου, δεν ξέρω ακριβώς τι και με προσέλαβαν στο «Konditor & Cook»

Παρόλο που δεν σου ταίριαζε η ζωή εκεί, εκ των υστέρων, μετανιώνεις που δεν το κυνήγησες περισσότερο; Νιώθω ότι έφυγα την κατάλληλη στιγμή. Αυτό φάνηκε και με την επιστροφή μου. Έγινα και πάλι ο παλιός Αντώνης.

Με την επιστροφή σου άνοιξες το «The Whisk»; Πρώτα δούλεψα μερικούς μήνες σ΄ένα ξενοδοχείο στη Λεμεσό, αλλά επειδή είχα κατασταλάξει πως ήθελα να κάνω κάτι δικό μου, άρχισα να κάνω διάφορες δοκιμές και να οργανώνομαι σιγά - σιγά.

Οι πλείστοι θέλουν να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Ήταν εύκολη, όμως, διαδικασία; Ήταν επίμονη. Έπρεπε να «κυνηγήσω» εγώ τις τράπεζες και τα υπόλοιπα, αλλά τελικά μου βγήκε.

Πόσο καιρό σου πήρε να φτιάξεις το μαγαζί; Για να καταλάβεις, ακόμη το φτιάχνω, κάνοντας διάφορες προσθήκες. Αλλά, για να μπορέσει να λειτουργήσει, χρειάστηκε περίπου ένα εξάμηνο.

Έχει διαφορά από τη θεωρία στην πράξη; Αλλιώς το έχεις στο μυαλό σου και αλλιώς είναι στην πραγματικότητα. Σίγουρα, χρειάζεται μεγάλη υπομονή και επιμονή. Έχουν αλλάξει τα ωράρια μου και γενικότερα ο τρόπος ζωής μου.

Μέσα στο έναν χρόνο λειτουργίας του, σε έμαθαν γρήγορα οι Λεμεσιανοί; Ναι. Χωρίς να κάνω κάποιο ιδιαίτερο marketing. Θα έλεγα πως στην περίπτωσή μου δούλεψε η διαφήμιση από στόμα σε στόμα. Πλέον, είμαι σε μια φάση που δεν προλαβαίνω, αλλά το χαίρομαι.

H εμπειρία μου στο «Konditor & Cook» ήταν απίστευτη. Είδα πώς λειτουργεί ένα οργανωμένο bakery σε μια μεγαλούπολη, με έντονους ρυθμούς και μεγάλη παραγωγή

Όταν δοκιμάζεις μια καινούργια γεύση, από ποιον ζητάς την άποψη του; Ή βασίζεσαι αποκλειστικά στο προσωπικό σου κριτήριο; Πάντοτε ζητώ τη γνώμη των άλλων, αλλά ως Λιοντάρι στο ζώδιο, δύσκολα δέχομαι άλλες επιρροές. Οπότε, καταλήγω να κάνω εκείνο που εγώ θεωρώ καλό.

Πώς καταφέρνεις να είσαι εγκρατής με όλους τους γλυκούς πειρασμούς γύρω σου; Στην αρχή, δεν είχα κανένα πρόβλημα, μιας κι είχα εμμονή με τη γυμναστική και κρατούσα τις ισορροπίες. Πλέον, που δεν γυμνάζομαι λόγω έλλειψης χρόνου, σε συνδυασμό με τα γλυκά που δοκιμάζω όλη την ώρα, μπορείς να αντιληφθείς την κατάσταση (γέλια).

Ποια θεωρείς ότι είναι η σπεσιαλιτέ σου; Θα έλεγα μια τούρτα που φτιάχνω, χωρίς γλουτένη. Ο κόσμος μού λέει ότι είναι υπέροχη, καθώς είναι μια γεύση πρωτόγνωρη, που δεν έχει ξαναδοκιμάσει.

Έναν χρόνο αφότου διατηρείς το δικό σου μαγαζί, αισθάνεσαι ότι βρήκες αυτό που σου ταιριάζει, έστω και αν δεν έχεις χρόνο πια για γυμναστήριο; Απολύτως. Αυτό ήθελα στη ζωή μου. Χωρίς ωστόσο να μετανιώνω για όσα έκανα προηγουμένως, καθώς όλα έβαλαν το λιθαράκι τους στο να διαμορφώσουν αυτό που είμαι σήμερα. Κάθε μέρα που ανοίγω την πόρτα του «The whisk», αισθάνομαι ότι βρίσκομαι εκεί για να δημιουργήσω. Χορεύω και τραγουδώ καθώς κάνω τα γλυκά μου -όπως ανάφερα και προηγουμένως- κάτι που δείχνει ότι περνώ όμορφα στη δουλειά μου!

The Wisk: