Η “Αφροδίτη με Γούνα” αποτελεί μια κλασική ερωτική πραγματεία του Λέοπολντ Φον Ζάχερ-Μάζοχ του 1870 που προκαλεί αντιδράσεις μέχρι σήμερα, όπως οι “120 Μέρες των Σοδόμων” του Μαρκήσιου ντε Σαντ, όπως τον “Μέγα Ανατολικό” του Εμπειρίκου. “Η Αφροδίτη με  Γούνα” είναι η ιστορία μιας εμμονικής εξωσυζυγικής σχέσης μεταξύ ενός άντρα - του Severin von Kushemski - και της ερωμένης του - Vanda Dunayef - στην οποία ορκίζεται αιώνια υποταγή.

Η θεατρική ομάδα “Σόλο για τρεις” έφερε στην σκηνή του νησιού το έργο του David Ives, που έπαιξε για πρώτη φορά στο Broadway το 2010. Το έργο υπήρξε καθοριστικό για τον κόσμο του θεάτρου, αλλά και του κινηματογραφικού κόσμου, αφού ο Ρομάν Πολάνσκι το μετέφερε στην μεγάλη οθόνη το 2013. 

“Η Αφροδίτη με Γούνα” διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη του σήμερα. Ο Τόμας Νόβατσεκ (Αντρέι Κρούπα) συγγραφέας και σκηνοθέτης, έχει κάνει τη διασκευή του κλασικού σαδομαζοχιστικού ερωτικού μυθιστορήματος του Leopold Sacher – Masoch. Ο Τόμας βρίσκεται σε απόγνωση προσπαθώντας να βρει την ηθοποιό που θα παίξει το ρόλο της Βάντα (Αντωνία Χαραλάμπους), της πρωταγωνίστριας του έργου που έχει διασκευάσει. Απροσδόκητα, την τελευταία στιγμή, φτάνει αργοπορημένη για ακρόαση μια εξίσου απελπισμένη ηθοποιός, όλως περιέργως, ονόματι Βάντα.

 Αρχικά ο Τόμας δε δίνει ιδιαίτερη σημασία στη Βάντα, αλλά αφότου της προσφέρει μια ευκαιρία να παίξει, αντιλαμβάνεται ότι έχει μπροστά του μια ταλαντούχα ηθοποιό που γνωρίζει ψυχαναγκαστικά όλους τους διαλόγους του έργου. Σιγά σιγά, η τελευταία τον πείθει να παίξει μαζί του και καθώς εξελίσσεται η “ακρόαση”  βλέπουμε τις γραμμές της υποκριτικής και της πραγματικότητας να θολώνουν. 

Η συγκεκριμένη θεατρική παράσταση αποδεικνύει ότι δεν χρειάζονται πολλά για να μας συνεπάρει ένα έργο, όταν η πλοκή και η υποκριτική βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα. Ένα παιχνίδι εξουσίας μεταξύ πραγματικότητας και θεάτρου, μια παρουσία ενδόμυχων και αρχέγονων επιθυμιών, οι πολλαπλές εναλλαγές ρόλων και φύλων, το ζήτημα των κοινωνικών κανόνων και τη διαχρονικότητα των προβλημάτων που απορρέουν από αυτούς, αλλά και οι καυστικές κριτικές στο αυτούσιο έργο του Ζάχερ-Μάζοχ, δημιουργούν στους θεατές ταυτόχρονα συναισθήματα, προβληματισμούς και θαυμασμό. Η σκηνοθεσία της Μαρία Μανναρίδου Καρσερά έφερε σε πέρας όχι μόνο μια άρτια θεατρική παράσταση, αλλά μας κέντρισε τόσο το ενδιαφέρον, που ακόμα μετά από μέρες συζητάμε τι είδαμε. Φυσικά το αστείρευτο ταλέντο των ηθοποιών που πραγμάτωσαν κάθε γραμμή του ερωτικού μυθιστορήματος, αλλά και της ιδέας του David Ives, όχι μόνο δεν περνά απαρατήρητο, αλλά οι ερμηνείες τους αποτελούν σημείο αναφοράς για το κυπριακό θέατρο. 

Φωτογραφίες