Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους διηγηματογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο οποίος σπούδασε και εργάστηκε ως γιατρός. Μεγάλωσε σε πολύ αυστηρό και θρησκευτικό περιβάλλον, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση των δύο μεγαλύτερων αδελφών του και οδήγησε στην εγκατάλειψή τους από την οικογενειακή εστία. Από την 6η τάξη του γυμνασίου αναγκάστηκε να βγάζει το ψωμί του μόνος του και έτσι παρέδιδε μαθήματα κατ' οίκον. Ως γιατρός βοηθούσε τους ανήμπορους και παρείχε τις ιατρικές υπηρεσίες του δωρεάν.

Από το 1880 τα έργα του άρχισαν να δημοσιεύονται στα περιοδικά "Ξυπνητήρι", "Θεατής", "Μόσχα", "Φως και σκιά", "Θραύσματα" κ.ά. με το ψευδώνυμο Αντόσια Τσεχοντέ. 

Το 1884 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο διηγημάτων "Τα παραμύθια της Μελπομένης". 

Το 1884-85 γράφει την ιατρική του διατριβή που δεν τελείωσε, εξαιτίας των ασχολιών του. Παράλληλα με το επάγγελμα του ιατρού, ανέπτυξε μεγάλη και σημαντική συγγραφική δραστηριότητα. 

Το 1886 έγραψε το πρώτο του μονόπρακτο με τίτλο “Κύκνειο άσμα” και το 1887 ανέβηκε στη σκηνή του Θεάτρου Κορς στη Μόσχα το έργο του “Ιβάνοφ”, το οποίο δέχεται αντικρουόμενες κριτικές. Γεγονός που τον οδήγησε να μη δώσει ποτέ σε επαγγελματικό θίασο το δεύτερο θεατρικό του έργο το “Δαίμονας του δάσους” (πρώτη μορφή του έργου “Θείος Βάνιας”). Το 1888 του απονέμεται το Βραβείο Πούσκιν, ενώ το 1891 ταξιδεύει στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στη Ρωσία εργάστηκε ως γιατρός για την καταπολέμηση της χολέρας.

Το 1898 και 1899 παρουσιάστηκαν στο κοινό της Μόσχας από το Θέατρο Τέχνης, με πολύ μεγάλη επιτυχία, τα έργα του  “Ο Γλάρος” και “Ο θείος Βάνιας” . Η συνεργασία του Τσέχοφ με το Θέατρο Τέχνης και τον Στανισλάφσκι στάθηκε καθοριστική στη διαμόρφωση της δραματουργίας του. 

Πέθανε το 1904 από φυματίωση. 

Πηγή

Πηγή κεντρικής φωτογραφίας