Η σειρά σκιαγραφεί την σφοδρότητα της ζωής των νέων στη σύγχρονη Βρετανία, φέρνοντας στο φως τη σκοτεινότερη πλευρά του κόσμου τους. Η αναζήτηση ταυτότητας, οι κοινωνικές πιέσεις, η αποξένωση, η βία και ο καταναλωτισμός, σχολιάζονται όλα, με τον πιο απλό και εύστοχο τρόπο. Μέσα από την τεχνική των μονοπλάνων, η αφήγηση αποκτά μια ένταση και έναν ρεαλισμό που την καθιστούν όχι μόνο αμεσότατη, αλλά και αφόρητα αληθινή.

Με την υπογραφή του Jack Thorne στο σενάριο και την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Philip Barantini, η σειρά δεν είναι απλώς ένα ακόμη αστυνομικό δράμα. Είναι ένα κοινωνικό σχόλιο, ένας καθρέφτης της βρετανικής πραγματικότητας, που κάνει τον θεατή να νιώθει πως παρακολουθεί κάτι περισσότερο από μια τηλεοπτική ιστορία.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον 13χρονο Jamie Miller, ο οποίος βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο μιας τραγικής υπόθεσης: κατηγορείται για τη δολοφονία μιας συμμαθήτριάς του.

Η τεχνική του μονοπλάνου δεν χρησιμοποιείται για εντυπωσιασμό, αλλά ενσωματώνεται με φυσικό τρόπο στην αφήγηση. Ο Philip Barantini, ο οποίος έχει ήδη δείξει την ικανότητά του στη χρήση αυτής της τεχνικής με το Boiling Point, την αξιοποιεί εδώ για να εντείνει την συναισθηματική φόρτιση και να μεταδώσει στον θεατή την πίεση, τον φόβο και την αβεβαιότητα που βιώνουν οι χαρακτήρες του. Δεν υπάρχουν flashbacks, δεν υπάρχουν παράλληλες αφηγήσεις, δεν υπάρχει μουσική που να σου «δείχνει» πότε πρέπει να νιώσεις κάτι. Όλα συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο, με την κάμερα να κινείται ανάμεσα στους πρωταγωνιστές σαν ένας αόρατος παρατηρητής που δεν επεμβαίνει, απλώς καταγράφει και ενίοτε, ζουμάρει σε συναισθήματα.

Δεν είναι όμως μόνο το τεχνικό κομμάτι που κάνει τη σειρά μια από τις καλύτερες δραματικές παραγωγές στην τηλεόραση αυτή τη στιγμή. Οι θεματικές που θίγει είναι δύσκολες και, αν υπήρχε ένα στοίχημα που έπρεπε να κερδίσει, αυτό θα ήταν η ικανότητά της να αναλύσει και να παρουσιάσει με απόλυτη ειλικρίνεια και θάρρος τα βαθιά κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα που εξετάζει. Και το κερδίζει, με μεγάλη άνεση μάλιστα. Μέσα από ένα καλοδουλεμένο και στοχευμένο σενάριο, η σειρά αναδεικνύει τη βαθιά ριζωμένη τοξική αρρενωπότητα, η οποία αναπαράγεται μέσω του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος, τη βία που αναπτύσσεται στις διαδικτυακές κοινότητες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η αστυνομία και τα ΜΜΕ συχνά δαιμονοποιούν τους νεαρούς δράστες, παραβλέποντας τις συνθήκες που τους διαμορφώνουν. Το ερώτημα που θέτει η σειρά δεν είναι απλώς αν ο Jamie είναι ένοχος ή αθώος. Πρόκειται για κάτι πολύ πιο ανησυχητικό και βαθύ.

Ο Stephen Graham, στον ρόλο του πατέρα, είναι πραγματικά αφοπλιστικός. Το ερμηνευτικό του εύρος και οι αρετές του αναδεικνύονται με μοναδικό τρόπο, καθώς καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στην οργή και την τρυφερότητα. Εκπέμπει έναν αυθεντικό πόνο και μια ανάγκη να προστατεύσει το παιδί του, ακόμη και όταν οι συνθήκες μοιάζουν αδύνατο να τον στηρίξουν, ενώ οι σκηνές με τον εξίσου καταπληκτικό νεαρό Owen Cooper, που υποδύεται τον Jamie, είναι καθηλωτικές. Το ίδιο ισχύει και για την μητέρα, Christine Tremarco, που παρακολουθεί άναυδη και γεμάτη ερωτηματικά καθώς ο κόσμος της καταρρέει μπροστά στα μάτια της.

To Adolescence είναι μία σειρά που θα σε στοιχειώσει. Λειτουργεί και ως προειδοποίηση, χωρίς να υιοθετεί κριτική ή δεικτική στάση. Δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, ούτε προσπαθεί να καταδικάσει ή να δικαιώσει κανέναν. Αντιθέτως, ρίχνει φως σε ένα πραγματικά πολύπλοκο πρόβλημα, προσκαλώντας σε να αναλογιστείς τις αιτίες πίσω από τις πράξεις, τις κοινωνικές πιέσεις και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, αναδεικνύει τις σκοτεινές πλευρές μιας κοινωνίας που συχνά αγνοεί τις ρίζες των προβλημάτων της.

Πηγή

Πηγή φωτογραφίας