Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944, με ρίζες από την Κωνσταντινούπολη και τη Φιλιππούπολη, ο Σαββόπουλος μεγάλωσε σε μια ταραγμένη Ελλάδα που διαμόρφωσε βαθιά τη δημιουργική του ταυτότητα. Αν και ξεκίνησε σπουδές στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, η αγάπη του για τη μουσική τον οδήγησε στην Αθήνα το 1963, όπου και ξεκίνησε το ταξίδι του στον χώρο του τραγουδιού.

Με τα πρώτα του βήματα τη δεκαετία του ’60, ξεχώρισε αμέσως για τον πρωτότυπο τρόπο με τον οποίο συνδύαζε τη δυτική ροκ και φολκ με τα ελληνικά μουσικά ιδιώματα. Επηρεασμένος από καλλιτέχνες όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Φρανκ Ζάπα, ο Σαββόπουλος δημιούργησε έναν μοναδικό ήχο  έναν ήχο ελληνικό και παγκόσμιο μαζί.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας φυλακίστηκε δύο φορές για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Η εμπειρία αυτή έγινε πηγή έμπνευσης για πολλά από τα τραγούδια του, όπως το εμβληματικό «Δημοσθένους λέξις». Με έργα όπως το «Φορτηγό», «Περιβόλι του Τρελού», «Ρεζέρβα» και «Ας κρατήσουν οι χοροί», αποτύπωσε το στίγμα του στη σύγχρονη ελληνική μουσική και εξέφρασε με καλλιτεχνική τόλμη την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Η μουσική του υπήρξε πολιτική, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη. Οι στίχοι του γεμάτοι χιούμορ, φιλοσοφία και κριτική, μιλούσαν για την Ελλάδα με έναν τρόπο που μόνο εκείνος μπορούσε να το κάνει, με σεβασμό, ειρωνεία και αγάπη.

Παντρεμένος με την Ασπασία Αραπίδου, τη γνωστή «Άσπα» των τραγουδιών του, απέκτησε δύο γιους, τον Κορνήλιο και τον Ρωμανό, και δύο εγγονούς.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Νιόνιος παρέμεινε ενεργός και δημιουργικός. Το 2025 παρουσίασε το βιβλίο του «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα», ενώ λίγους μήνες πριν είχε τιμηθεί στο Rockwave Festival για τη συμβολή του στο ελληνικό τραγούδι.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους αφηγητές της ελληνικής ψυχής. Ένας καλλιτέχνης που δεν φοβήθηκε να αμφισβητήσει, να σατιρίσει και να αγαπήσει την Ελλάδα όπως ακριβώς είναι, πολύπλοκη, αντιφατική αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Το έργο του θα συνεχίσει να συνοδεύει γενιές, να τραγουδιέται σε πλατείες, σκηνές και ραδιόφωνα, αποδεικνύοντας πως «οι χοροί κρατούν» όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στη δύναμη του τραγουδιού.