Γεννημένη στις 29 Φεβρουαρίου 1956 στο Λονδίνο –μια ημερομηνία «εκτός κανονικού ημερολογίου», όπως εύστοχα σημείωσε σε σημερινή του ανάρτηση ο Χριστόδουλος Παναγιώτου– η Κούλα Σαββίδου μεγάλωσε στη Λεμεσό και τα τελευταία χρόνια είχε τη βάση της στη Λευκωσία.

Όσοι τη γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο ζεστό, πρόσχαρο και γενναιόδωρο, με σπάνια ευαισθησία και μια ήρεμη δύναμη που διαπερνούσε τόσο την προσωπική της στάση ζωής όσο και τη δημιουργική της πράξη. Υπήρξε μια αθόρυβη αλλά ουσιαστική παρουσία στη σύγχρονη κυπριακή τέχνη, εργάστηκε με συνέπεια ενάντια στη λήθη και μας άφησε έργα που συνεχίζουν να «στέκουν», να περιμένουν και να μεταμορφώνονται.

Σπουδές και καλλιτεχνική διαδρομή

Σπούδασε Πλαστικές Τέχνες στην École Nationale des Beaux-Arts de Lyon (1975–1981). Από το 1976 άρχισε να εκθέτει στην Κύπρο και στο εξωτερικό, συμμετέχοντας σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων και παρουσιάζοντας ατομικές, κυρίως στην Κύπρο. Σημαντικοί διεθνείς σταθμοί υπήρξαν η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου (Βαρκελώνη, 1987), η 17η Μπιενάλε Αλεξάνδρειας (1991) και το Mediterraneo per l’ Arte Contemporanea (1989).

Ανάμεσα στις ατομικές της εκθέσεις ξεχωρίζουν:

• Των Μοναχικών Διάβαση – Αδιαβάτων Μονοπατιών, Κέντρο Τέχνης Diaspro, Λευκωσία (1995)

• Σιωπηροί Διάλογοι – Σιωπηρές Συμφωνίες, Κέντρο Τέχνης Diaspro, Λευκωσία (1987)

• Installations, Studio Interior, Λεμεσός (1987)

• Γκαλερί Θεμέλιο, Λεμεσός (1984)

Συμμετείχε επίσης σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις έως και τα τελευταία χρόνια, όπως η Ανάβασις (Γκαλερί Ρόντεο, Αθήνα, 2022) και το Till we meet again στο CVAR (2021–2022).

Το έργο της

Ζωγράφος και γλύπτρια –με κύριο μέσο τη γλυπτική– δημιούργησε χωρικές ζωγραφικές κατασκευές και επιτοίχια έργα από γύψο, ξύλο, μέταλλο και ευρεθέντα υλικά. Το έργο της διακρίνεται από έναν ιδιότυπο υπερρεαλισμό και μυθολογικές μορφές: σώματα μισά άνθρωποι, μισά πουλιά, φιγούρες σε διαρκή μετάβαση, εγκλωβισμένες σε έναν αέναο κύκλο ζωής και μεταμόρφωσης.

Μέσα από αντιθέσεις βαριών και αιχμηρών στοιχείων, μίλησε για αρχαίους μύθους, γυναικείες ιστορίες μητρότητας και απώλειας, αλλά και για την αδυναμία της κοινωνίας να αναγνωρίσει τον καλλιτέχνη ως καταλύτη της εποχής. Τα γλυπτά της, σε γήινους τόνους, μοιάζουν να ανήκουν στη γη και στο φως του ήλιου, του φεγγαριού και των αστεριών.

Έργα της βρίσκονται σήμερα στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Κύπρου, σε πολιτιστικά κέντρα και σε ιδιωτικές συλλογές στην Κύπρο, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ελβετία.

«Δούλεψε υπομονετικά ενάντια στη λήθη»

Στο αποχαιρετιστήριο κείμενό του, ο Χριστόδουλος Παναγιώτου μίλησε για μια καλλιτέχνιδα που έζησε «στα περιθώρια του χρόνου», αφιερώνοντας μεγάλο μέρος της ζωής της στη φροντίδα των άλλων και επιστρέφοντας στην τέχνη με ευθραυστότητα αλλά και ελπίδα. Θύμισε τη σκηνογραφική της δουλειά στο Περιμένοντας τον Γκοντό στο Θέατρο Πράξις στη Λεμεσό, καθώς και τα όνειρά της για μια μονογραφία και μια αναδρομική έκθεση — «μια έκθεση που να μιλά ακόμη για το σήμερα».

Η σκέψη όλων βρίσκεται στην κόρη της Νεφέλη, στα εγγόνια της, στην οικογένεια και στους οικείους της ανθρώπους.

Το 2024, το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών τίμησε το έργο της με αφιέρωμα στο πλαίσιο της σειράς Art in the City, αναδεικνύοντας τη διαδρομή, τη σκέψη και τον ξεχωριστό εικαστικό της κόσμο.