17 Aug 2019

Κύπριος περβολάρης ετών 30, στην εποχή των καιρόφιλων

Ίσως τελικά και να μην είναι «περίεργο»

GUEST STAR ο Σκαλιώτης

Μια από τις τελευταίες επιθυμίες του παππού ήταν να απομακρύνουμε απ’ το περβόλι τα γέρικα και άρρωστα εσπεριδοειδή και να φυτέψουμε καινούργια δενδρύλλια. Σχεδόν το απαίτησε ο παππούς να γίνει αυτό, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, για να μεγαλώσουν τα καινούργια δέντρα και να δίνουν καρπό, επίσης όσο γίνεται πιο σύντομα.

Ο παππούς μ’ αυτό τον τρόπο μας έδινε με ένα περίτεχνο τρόπο τη σκυτάλη του περβολιού. Ήξερε πολύ καλά ότι έπρεπε να είμαστε σε θέση να φροντίσουμε το περβόλι για να μπορούμε να απολαύσουμε τους καρπούς του. Ήξερε επίσης πολύ καλά ότι για να «πάρουμε» από το περβόλι, έπρεπε να είμαστε σε θέση να «δώσουμε». Γιατί, όπως σε κάθε σχέση, το υγιές και ισορροπημένο πάρε-δώσε είναι αυτό που τη συντηρεί, έτσι και με το περβόλι του παππού. Πρώτα έπρεπε να φυτέψουμε, να ποτίσουμε και να κλαδέψουμε και μετά να είμαστε σε θέση να απολαύσουμε τους καρπούς των δέντρων μας.

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε ένας αγώνας από εμένα και την οικογένειά μου για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη σχέση που γλυκά μας «επέβαλε» ο παππούς. Όσο κι αν η λέξη αγώνας μπορεί να ακουστεί υπερβολική, πιστέψτε με δεν είναι καθόλου, αφού για να σκαλίσεις τις λεκάνες, να κλαδέψεις και να ποτίσεις τριάντα μικρά και αβοήθητα δεντράκια είναι πολύ δύσκολο! Ειδικά για έναν εικοσάρη που μεγάλωσε στην πόλη και η πιο έντονη δραστηριότητά του στη φύση ήταν να παίξει μπάλα στο πάρκο της γειτονιάς του.

Θα προσπαθήσω να το πω όσο πιο ευγενικά μπορώ: το περβόλι του παππού «εξεκόλωσε μας». Κάθε Κυριακή έπρεπε κάποιος να οδηγήσει μισή ώρα στο χωριό για να ποτίσει, κάθε χειμώνα έπρεπε να βάλεις λίπασμα ή κόπρι (κοπριά) για να συνεχίσουν να μεγαλώνουν τα δεντράκια και κάθε άνοιξη να ψεκάσεις, γιατί τα φύλλα των εσπεριδοειδών μάζευαν πράμα που δήλωνε αρρώστια και αδυναμία.

Θυμάμαι ένιωθα ένας μικρός γεωργός που έπρεπε να έχει έγνοια την καλλιέργεια του, να κοιτάει τον καιρό και να πονάει τη γη. Θυμάμαι μάλιστα μια πρώην μου, να μου κάνει πρόβλημα που έχανα τις Κυριακές μου στο περβόλι και να μου λέει ότι δεν μπορεί να ανεχτεί πλέον αυτή την ενασχόληση μου που θυμίζει γέρο-συνταξιούχο. Εμένα όμως το περβόλι μου άρεσε, και ομολογώ ότι μου άρεσε υπερβολικά πολύ, όσο κι αν με ταλαιπωρούσε. Πήγαινα συχνά και προσκαλούσα φίλους για να με βοηθήσουν και να τους κεράσω καφέ, να ψήσουμε σούβλα ή να κάνουμε πίκνικ. Μέχρι και vegan night έλαβε χώρα στο περβόλι του παππού! Παρόλο που πολλοί απ' τους φίλους με πείραζαν για την ενασχόληση συνταξιούχου που είχα, κανένας δεν σνόμπαρε το περβόλι, μάλιστα όλοι τους γούσταραν να το επισκέπτονται.

κατά βάθος και η νέα γενιά Κυπρίων είναι αγροτική. Απόδειξη είναι η επιτυχία σελίδων στο Facebook όπως οι «Καιρόφιλοι Κύπρου», η μεγάλη επισκεψιμότητα του Κίτα και η πρωτοφανής κοσμοσυρροή στα φράγματα

ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ: Είμαι άντρας, είμαι straight και κάνω γιόγκα

Η ενασχόληση μου αυτή με έμαθε πολλά και διάφορα για τα δέντρα, τα φρούτα, τη φύση και τον καιρό. Οφείλω να πω ότι με κάθε ευκαιρία παρατηρούσα τον καιρό, για να μάθω αν πρόκειται να βρέξει ή όχι, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να πάει κάποιος να ποτίσει τα μικρά και αβοήθητα δεντράκια.

Για κάποιον που οφείλει να ποτίζει φυτά και δέντρα, ο καιρός είναι μεγάλη υπόθεση. Στην Κύπρο μας αφορά πολύ, επειδή είμαστε μία χώρα μικρή, ξερή και αγροτική (ή τουλάχιστον είμασταν). Αν εξαιρέσουμε τη γενιά των γονιών μας, που κατέβηκαν απ’ τα χωριά τους στις πόλεις της Κύπρου τις δεκαετίες του 70 και του 80, όλες οι προηγούμενες γενιές κατοικούσαν σ’ ένα χωριό και είχαν να κάνουν με τη φύση. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν πρέπει καθόλου να μας ξαφνιάζει που ο πρώην Πρύτανης του πανεπιστημίου της Κύπρου, για παράδειγμα, είναι ταυτόχρονα και περβολάρης. Ναι, ένας από τους πνευματικούς και ακαδημαϊκούς ταγούς του τόπου μας είναι περβολάρης.

Τη φετινή, πολύομβρη χρονιά νομίζω έγινε σε πολύ κόσμο κατανοητό πως κατά βάθος και η νέα γενιά Κυπρίων είναι λίγο αγροτική. Απόδειξη είναι η επιτυχία σελίδων στο Facebook όπως οι «Καιρόφιλοι Κύπρου», η μεγάλη επισκεψιμότητα που απολαμβάνει η μετεωρολογική ιστοσελίδα του Κίτα αλλά και η πρωτοφανής κοσμοσυρροή των Κυπρίων στα λίγο πριν την υπερχείλισή τους φράγματα.

Δεν λέω, ίσως πάντα να συνέβαινε αυτό, αλλά ειδικά φέτος, με τα βίντεο, τις φωτογραφίες και τα live streaming που κάνει ο κάθε καιρόφιλος Κύπρου, νιώθω αρκετά πιο όμορφα με τη δική μου «αγροτική» ενασχόληση. Δεν νιώθω πια «περίεργος».

Ολονών οι παππούδες μας ασχολούνταν με τη φύση και όλοι κουβαλάμε βαθιά μέσα μας την αγάπη για τον καιρό, τη φύση και τους καρπούς της. Όσο πιο σύντομα συμφιλιωθούμε με το ότι είμαστε λαός περβολάρηδων, τόσο πιο σύντομα θα αποδεχτούμε ένα μικρό κομμάτι της πολυπόθητης και σχεδόν ανύπαρκτης κυπριακής ταυτότητας.


Γίνε κι εσύ GUEST STAR στέλνοντάς μας τις σκέψεις, τη δουλειά ή δείγμα της τέχνης σου στο [email protected]


GUEST STAR