Με το «καλημέρα», το 2017 άρχισε με τρομοκρατικές επιθέσεις και θύματα δεκάδες αθώους. Οι ειδήσεις ήταν πολλές. Άλλες ήταν δυσκολοχώνευτες -ακόμη δεν το χωράει το μυαλό μου ότι στο «τιμόνι» των ΗΠΑ βρίσκεται ένας σεξιστής πορτοκαλί τύπος- και άλλες απελπιστικά στενάχωρες, όπως η εγκληματική διαχείριση του προσφυγικού, με εκατομμύρια ασυνόδευτα παιδιά να αγνοείται η τύχη τους. Αν έπρεπε να περιγράψω με δύο λέξεις τη χρονιά, αυτή θα ήταν «Fake News». H φράση που κυριάρχησε καθ’ όλη τη διάρκεια του 2017. Πάλι καλά, που βρέθηκε η Juli Briskman. Η γυναίκα που ύψωσε στον Αμερικανό πρόεδρο το μεσαίο δάχτυλο του αριστερού της χεριού. Μάλλον, αυτό, θα έπρεπε να κάνουμε όλοι στο 2017.

It’s so fake Απ΄τα τέσσερα χρόνια στο Καποδιστριακό, εκείνο που έμεινε -εκτός από τον ατέλειωτο ποδαρόδρομο στην Ερμού και τα απανωτά φραπέ στο Μοναστηράκι- ήταν να τριπλοτσεκάρω μια είδηση. Ακόμη και αν είμαι παρούσα σ΄ένα περιστατικό. Και αυτό το οφείλω στον Λάμπη Ταγματάρχη και στην «παγίδα» που έστηνε σε μένα και στους υπόλοιπους συμφοιτητές μου εκείνη τη χρονιά, που σαν χάνοι, «πέσαμε» μέσα. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος και αφού πρώτα χάρισε κομπλιμέντα σε αρκετές φοιτήτριες, άρπαξε μια κοπέλα από την πρώτη σειρά και τη φίλησε στο στόμα. Απτόητος μπροστά στο σοκαρισμένο πλήθος -και στην αναψοκοκκινισμένη «συμφοιτήτρια-θύμα»- μας ζήτησε να γράψουμε μια είδηση με βάση όσα είδαμε. Και τι δεν του σούραμε. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να κάνει την απαιτούμενη έρευνα. Δεν χωρούσε αμφιβολία, άλλωστε, σε κάτι που είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια. Ο καθηγητής ήταν Σάτυρος. Τελεία. Κάποιος, μάλιστα, αποχώρησε από την αίθουσα εις ένδειξη διαμαρτυρίας. Τελικά, μετά από ώρα, αποδείχθηκε πως ο καθηγητής μας δεν ήταν παρά ένας ευρηματικός άνθρωπος, που μ΄ένα τέχνασμα -η «φοιτήτρια» ήταν η ανυποψίαστη σύζυγός του, που τυχαία τον ακολούθησε εκείνη τη μέρα στη σχολή- προσπάθησε να εμφυσήσει σε δεκάδες μελλοντικούς δημοσιογράφους την καίρια σημασία της έρευνας. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να έχω πάντα κατά νου. Κάτι που έγινε πιο έντονο το 2017, που ο όρος «fake news» «πρωταγωνίστησε» καθ΄όλη τη διάρκεια, ενώ έγινε μέχρι και η αγαπημένη «καραμέλα» των εκλογικών επιτελείων των επικείμενων προεδρικών εκλογών. Όσο και αν έχεις βαρεθεί να ακούς αυτή τη φράση, η ουσία είναι μια: Πρέπει να είσαι υποψιασμένος και να φιλτράρεις το καθετί… Και αυτό, είναι τρομακτικό!

Στο… καλό όλοι τους Η πιο κάτω φωτογραφία με έκανε να χαμογελάσω αυθόρμητα όταν την πρωτοαντίκρισα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, κάθε φορά που τη βλέπω, έχω την ίδια αντίδραση. Πόσες φορές δεν φαντάστηκα ότι βρίσκομαι στη θέση της Juli Briskman, κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση με το μεσαίο δάχτυλο προς όλους εκείνους τους πολιτικούς, που δεν έχουν καμία συναίσθηση με την κυπριακή πραγματικότητα. Μπορεί ο αποδέκτης στην προκειμένη να ήταν ο ανεκδιήγητος Donald Trump, αλλά η αυθόρμητη κίνηση αυτής της γυναίκας -που δεν είχε καμία διάθεση να το παίξει ηρωίδα και της στοίχισε τη δουλειά της- συνοψίζει λίγο-πολύ όσα αισθανόμαστε οι περισσότεροι έναντι του πολιτικού κατεστημένου.

Ακόμη μια φωτογραφία Κάποιοι τονίζουν εμφαντικά πως είναι μετανάστες και όχι πρόσφυγες. Άλλο οι πρόσφυγες ένεκα πολέμου και άλλο εκείνοι που έφυγαν απ’ τα σπίτια τους με τη θέλησή τους. Αδιαφορώντας για τους λόγους που τους οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, να τσουβαλιάζονται σε σαπιοκάραβα, με κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Και ύστερα, είναι οι φωτογραφίες. Οι δεκάδες που πέρασαν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού μας. Φωτογραφίες που μας άγγιξαν τη δεδομένη στιγμή και μετά τις ξεχάσαμε. Λες κι επειδή είναι μακριά από τον μικρόκοσμο μας, δεν συμβαίνει. Σ΄αυτήν όμως -που το «Reuters» τη συμπεριέλαβε στις «Φωτογραφίες του 2017»- κόλλησα. Σ’ εκείνο το χέρι που εκλιπαρεί για βοήθεια. Γιατί στη θέση του θα μπορούσε να ήμουν εγώ, ο πατέρας μου, ο αδελφός μου ή εσύ. Ανεξαρτήτως πώς θέλεις να τους αποκαλείς, μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές, που στις μέρες μας έχουν μετατραπεί σε απλές εικόνες και αριθμούς.