Φεύγοντας από την χτεσινή συναυλία της Florence στο Ηρώδειο, αισθανθήκαμε όλοι το ίδιο: διασχίσαμε την Πλάκα λίγο πιο ανάλαφροι, λίγο πιο σίγουροι ότι με κάποιο τρόπο, όλα θα πάνε καλά. Σαν μυθική Νύμφη η Florence μαζί με το τρομερό Machine της βγήκε στην σκηνή και μας χάρισε μια βραδιά που θα έχουμε να θυμόμαστε για χρόνια.

Προσεγγίζοντας το αρχαίο θέατρο με το δέος που αρμόζει στο μέρος, η Florence ήταν συγκινημένη που μέσα σε δέκα χρόνια παρουσίας της στη μουσική σκηνή κατάφερε με την ιδιοσυγκρασιακή καλλιτεχνική της ταυτότητα να κατακτήσει ένα παγκόσμιο κοινό που γενναιόδωρα της ανταποδίδει την ευγνωμοσύνη του σε κάθε της εμφάνιση.

Μας μαγνήτισε με την ενέργεια της, μας υπνώτισε με την αισθαντική φωνάρα της, μας καθήλωσε όσοι ώρα την χαζεύαμε να καταπίνει την σκηνή του Ηρωδείου χορεύοντας - σαν να γίναμε όλοι ενώπιον της μάρτυρες ενός ιερού τελετουργικού. Δεν ξέρω αν έχουν μείνει άλλα εισιτήρια για τις υπόλοιπες της συναυλίες στην Αθήνα, αλλά μετά το χτεσινό, το να κινήσεις γη και ουρανό για να βρεθείς σε μια, μου φαίνεται απολύτως λογικό.