Γράφει η Μαριάννα Νικολάου

Οι άνθρωποι, δεν γνωρίζουμε ποτέ πότε είναι η τελευταία φορά που θα δούμε ο ένας τον άλλο. Γι’ αυτό ίσως θα’ πρεπε να λέμε αντίο κάθε μέρα, ακόμα και αν απλά φεύγουμε για τη δουλειά. 

Πόσο μάλλον όταν αλλάζουμε χώρα, για να καταφέρουμε να βιοποριστούμε.

Καθώς άκουγα την είδηση για τους τέσσερις ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους (ναι ναι, για τους Αιγύπτιους μιλάω) αναλογίζομαι το φόβο τους και την απόγνωσή τους, όταν κατάλαβαν ότι αυτό ήταν το τέλος τους.

Μόνοι, μακριά από τους δικούς τους, εγκλωβισμένοι, με τη φωτιά να είναι το τελευταίο πράγμα που είδαν πριν κλείσουν τα μάτια τους, για να καταλήξουν να παίζουν για λίγα δευτερόλεπτα στα δελτία ειδήσεων, μετά από όλες τις αναφορές των υλικών ζημιών, κάτι σαν μια λίστα με ψώνια ένα πράμα.

Μόνο που κανείς δεν ανέφερε πού περίπου κοστολογείται η ζωή των «τεσσάρων Αιγυπτίων». Τα απανθρακωμένα σώματα των Marzok, Elisa, Ezad και Maged δεν συγκίνησαν όσο έπρεπε, γιατί η καταγωγή τους ήταν αυτό που καθόρισε τη σημασία τους και το πώς θα φαίνονταν στις οθόνες μας. Και δεν πουλούσαν. Αρχίσαμε βέβαια να ασχολούμαστε μαζί τους τελευταία, ας είναι καλά και οι καταγγελίες της ΚΙΣΑ.

Και για όλους όσοι έσπευσαν να πουν ότι «η εργατική τάξη» θρηνεί τα μέλη της, να μου επιτρέψετε να πω ότι όχι, τα τέσσερα θύματα της φωτιάς, ήταν μονίμως οι «αλλοδαποί», οι «Αιγύπτιοι» και οι «ξένοι» στην κυπριακή κοινωνικοπολιτική συνείδηση, όπως τα θύματα του Μεταξά, όπως οι εργαζόμενοι στο σφαγείο CYPRA και στη βιομηχανική περιοχή Αραδίππου που κόλλησαν κορωνοϊό (που σοκαριστήκαμε όοοολοι όταν μάθαμε τις συνθήκες εργασίας και διαμονής τους), όπως η Πετράνα Μίλκοβα γνωστή και ως «άτυχη Βουλγάρα» κλπ κλπ, και έτσι ακριβώς τους αντιμετωπίσαμε. 

Ναι ήταν εργάτες, αλλά δεν ήταν μέλη της «εργατικής τάξης», γιατί καταρχάς στα μάτια μας δεν ήταν ποτέ μέλη της κοινωνίας αυτής. Ήταν η καταγωγή τους και το καθεστώς διαμονής τους αλλά «αδέρφια μας» δεν ήταν ποτέ. 

Υ.Γ. Και όχι, τα πιο πάνω δεν είναι υπερβολές. Ο διαχωρισμός των ανθρώπων βάσει της καταγωγής τους -που γίνεται έστω και υποσυνείδητα- απλά εμβαθύνει το χάσμα ανάμεσά μας. Και αν οι καταγγελίες της ΚΙΣΑ επαληθευτούν, έχουμε ακόμα περισσότερους λόγους για να ντρεπόμαστε.