Μας έχει βαρεθεί το σύμπαν

Μας έχει βαρεθεί το σύμπαν

Και αυτό το σύμπαν και το παράλληλο

Κάθισα η μεταπολεμική σαραντάρα να παρακολουθήσω χθες βράδυ τις δηλώσεις μετά την λεγόμενη φιλική συνάντηση. “Λεγόμενη” γιατί, στα σαράντα, εικάζω υπάρχει η ευχέρεια να διαβάσεις κατιτίς μεταξύ των γραμμών.
 
Ακούω αρχικά για τη “φιλική ατμόσφαιρα” και το προσπερνώ, αφού σκέφτομαι ότι ο πατροπαράδοτος πρόλογος είναι αυτός που κάνει την “πώληση” εφικτή. Από τα γκομενικά, στα καταναλωτικά και στα πολιτικά, ο κανόνας είναι κοινός: Πουλούμε πρώτα πρόλογο.  
 
Απ’ την πρώτη, γιατί περί αυτού πρόκειται, συνάντηση μεταξύ Αναστασιάδη - Τατάρ, αν αφαιρέσουμε τις πολιτικές και διπλωματικές σάλτσες, καταλήγουμε στο κυρίως πιάτο: Ότι εάν και εφόσον υπάρξουν κι άλλες “φιλικές ατμόσφαιρες” μεταξύ των δύο, στο τραπέζι θα σερβιριστουν κι άλλες προτάσεις όσον αφορά στη λύση. 


Μετά από 46 χρόνια προσπαθειών, όλα δείχνουν ότι πρέπει να ξανασηκωστούν τα μανίκια και, ξανά-μανά, να το πάρουμε απ’ την αρχή. 

Και επιπλέον από τα οικόπεδα του περιουσιακού θα έχουμε να κουβαλάμε και τα οικόπεδα της ΑΟΖ. Έχει όντως βαρύνει το φορτίο και ο χρόνος, για ακόμα μία φορά, δεν είναι με το μέρος μας. 

Όσο unpolitically correct κι αν ακούγεται, επειδή είναι με τους Τούρκους απευθείας που μιλάμε αυτή τη στιγμή, όπως ήρθαν τα πράγματα -σε φιλική ατμόσφαιρα πάντοτε- καλό είναι να μαζευτούμε και να ανασυνταχθούμε. 

Αν στο παιχνίδι πλέον τα πιόνια έχουν μετακινηθεί, μεταξύ άλλων, σε Αμμόχωστο και υδρογονάνθρακες, πράγμα αναμενόμενο, ελπίζουμε ότι θα κινηθούμε πιο γοργά γιατί, 46 χρόνια, ούτε η μεταπολεμική γενιά μπορεί να μην έχει μπροστά της. 

Με πλήρη αντίληψη ότι ανάμεσά μας κυκλοφορούν και πολιτικοί - καριερίστες του κυπριακού, όσοι παρακολουθούμε τα γεγονότα εκ του μακρόθεν, δεν μπορούμε παρά να στρέψουμε το βλέμμα στην επόμενη γενιά, τα παιδιά μας και την ευημερία τους. 

Τα παιδιά που δεν έχουν εικόνα του ΡΙΚ να δυναμώνει εκκωφαντικά σε ήχο κάθε που άρχιζαν οι ειδήσεις των 8:30 τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90, όταν το κυπριακό ήταν πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη. Που δεν βρέθηκαν σε καμία αντικατοχική και δεν έλαβαν μέρος σε καμία πορεία. Που στο παιδικό τους μυαλό, η πληροφορία του δημοτικού και του γυμνασίου για την εισβολή και την κατοχή στην Κύπρο μοιάζει όσο μακρινή τους είναι η επανάσταση του 1821. 

Τα πρόσωπα των ανθρώπων στα βιβλία και τις αφίσες μοιάζουν τόσο μακριά από το δικό τους σύμπαν και οι αφηγήσεις, από δεύτερο χέρι κι αν υπάρχουν, δεν θα είναι ποτέ αρκετές. Πέραν απ’ τα βιβλία και από προσωπικές απόψεις και δεύτερο χέρι αφηγήσεις, δεν έχω τίποτα να μοστράρω για το σπίτι του παππού τους στην περίκλειστη πόλη. 


Πόσο ακόμα μέχρι όλα να αρχίσουν, γι’ αυτή τη γενιά, να ακούγονται γραφικά και παλιομοδίτικα. Πόσο ακόμα θα κάνει νόημα αυτή η τόσο ποθούμενη “προοπτική για το μέλλον”. Πόσες ακόμα άτυπες συναντήσεις θα κάνουμε “για να δούμε πού ακριβώς οδηγούμεθα”.

Απ’ την απογοήτευση (κάποιων από εμάς) για την πρώτη αυτή συνάντηση, όσο αναμενόμενα και να ήταν κάποια πράγματα, κρατάμε αυτό που νιώθουμε ότι θα ακούσουμε να επαναλαμβάνεται τα επόμενα χρόνια. Την νέα αφήγηση: “Χωρίς αμφιβολία υπάρχει διάσταση θέσεων”.  

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο ΠτΔ δεν επιθυμούσε χθες να κάνει άλλες δηλώσεις, για να μην “μολύνουν μια φιλική ατμόσφαιρα” αλλά ο κόμπος έχει φτάσει επικίνδυνα κοντά στο χτένι. 
 
Πλέον μας έχει βαρεθεί κι αυτό το σύμπαν και το παράλληλο. Και το πρόβλημα θα γιγαντωθεί όταν αρχίσουμε οι πολίτες αυτής της χώρας να βαριόμαστε τους ίδιους μας τους εαυτούς. 

Ο χρόνος ίσως να μην ήταν ποτέ με το μέρος μας. Πλέον, φαίνεται ότι θα αρχίσει να δουλεύει και εναντίον μας. 

 

Loader