Γράφει η Νάσια Ευαγγέλου 

Κεντρική φωτογραφία: Mishka Bochkaryov, Αττάλεια 

Την υγεία δεν προνοήσαμε να την θωρακίσουμε. Κι αυτό φάνηκε στην παρούσα πανδημία, όταν βρεθήκαμε χωρίς επαρκή στελέχωση, χωρίς τα κατάλληλα μέσα, την ώρα που έπρεπε.

Μπροστά στα δικαιώματα των εργαζομένων σφυρίζουμε αδιάφορα κι αυτό αυξάνει την φτώχεια, την καταπίεση, την απογοήτευση, μ’ όλα τα κοινωνικά δεινά που αυτά αποφέρουν. 

Στην παιδεία, σ’ ένα κόσμο που τρέχει με ταχύτητες φωτός, φορέσαμε χαλινάρι μετατρέποντας τα πάντα σε μετρήσιμη πληροφορία και λογιστική αξιολόγηση. Η γνώση μοιάζει πια με παρατημένη παρακόρη ενός δαιδαλώδους συστήματος αριθμών.      

Την φύση δεν την υπερασπιστήκαμε. Χτίσαμε, γκρεμίσαμε, κάψαμε, ορθώσαμε κτίρια μεγάλα για να μπούνε μέσα άνθρωποι μικροί. Δεν το χωνέψαμε ακόμα ότι η υπεράσπιση της φύσης είναι ταυτόχρονα και υπεράσπιση του ανθρώπου. 

Τα εταιρικά δελτία τύπου και ο κάθε τυχάρπαστος πολιτικάντης το ‘χουν εύκαιρο και εύκολο να μιλάνε για “ανθρωποκεντρισμό” μη μπορώντας να ξεπεράσουν τα σύνορα του είδους τους και όλες τις καταστροφικές “θυσίες” που μπορεί να απορρέουν απ’ αυτή την μονοδιάσταση συνθήκη. 

Η υπεράσπιση του είδους μας, γιατί περί είδους πρόκειται, έχει να κάνει με την υγεία, την παιδεία και την φύση που μας φιλοξενεί. 

Ο δαρβινισμός της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής δεν αφορά τον πλανήτη τούτο που, έτυχε να, κατοικείται.

Η ταλαιπωρημένη ατάκα του κάθε δεύτερου, για το “μέλλον των παιδιών μας”, δεν πείθει πια. Ούτε εμάς, ούτε τα παιδιά μας. 

Η ψευδο-υπόσχεση για ένα καλύτερο μέλλον -ο φερετζές της κατάντιας μας- δεν πουλάει. Ξεπούλησε. 

Είναι πλέον θέμα ύπαρξης και επιβίωσης. 

Η ληστρική εκμετάλλευση της φύσης, της ανθρώπινης ζωής και της καθημερινότητας, το μόνο που αποφέρουν είναι βία. Βία κάθε μορφής και μεγέθους. Τα αποκαΐδια ακολουθούν, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Αυτό θα είναι το μέλλον των παιδιών μας;