Γράφει η Λασκαρίνα Λιακάκου για το Α, ΜΠΑ;

Διαβάζω ότι ομολόγησε ο σύζυγος της Κάρολάιν.

Δεν θέλαμε πολλά, μόνο να μην επιβεβαιωθεί η αυτόματη αντίδραση μας στο άκουσμα του συγκεκριμένου εγκλήματος.

Πόσα καλά παιδιά χωράει αυτή η χώρα;

Πόσες δολοφονημένες γυναίκες χρειάζονται για να καταλάβει το σύνολο της κοινωνίας ότι δεν είναι “μεμονωμένα περιστατικά”; Έχουμε όνομα, το έχουμε προτείνει. Είναι συγκεκριμένης υφής και ποιότητας έγκλημα με έμφυλο κίνητρο. Είναι γυναικοκτονία.

Γυναικοκτονία.

Γυ ναι κο κτο νί α.

Είναι η δολοφονία των γυναικών επειδή είναι γυναίκες από συζύγους, από πατέρες, από εραστές.

Δεν είναι τέρατα. Δεν είναι κτήνη. Δεν είναι ανωμαλίες της κοινωνίας. Είναι κομμάτια της. Απότοκά της. Ενσαρκώσεις συγκεκριμένων, μέινστριμ πεποιθήσεων που φτάνουν στην κορύφωση με το φόνο.

Δεν ξέρω πόσες φορές άκουσα και διάβασα το “μην λες άρρωστα πράγματα, αμέσως να κατηγορήσουν το σύζυγο, είναι κι αυτός θύμα”. Πολλές γυναίκες που σκέφτηκαν πρώτα το σύζυγο δεν είπαν κουβέντα. Δεν ήθελαν να τις πουν υπερβολικές.

Δεν προτείνω να στήσουμε λαϊκό δικαστήριο. Δεν λέω ότι οι σκέψεις του κόσμου έχουν την οποιαδήποτε σημασία ή θα έπρεπε να έχουν για τη διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης. Δεν έχει να κάνει με το δίκαιο, με το νόμο, με τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Έχει να κάνει με κάτι έξω και μακριά απ’αυτά, με το σφίξιμο στον οισοφάγο που νιώσαμε πολλές από εμάς με το άκουσμα της είδησης.

Το θέμα δεν είναι ότι ορθώς σκεφτήκαμε και αυτό έχει σημασία για τον δικαιοδοτικό μηχανισμό. Το θέμα είναι ότι δυστυχώς, ορθώς σκεφτήκαμε και αυτό έχει σημασία για την εντύπωση που έχουμε για την κοινωνία μας. Δεν έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει κάνει να σκεφτόμαστε πρώτα τη ληστεία. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας έχει να σκεφτόμαστε τη γυναικοκτονία.

Πρώτη φορά άκουσα τη λέξη το 2011. Ξίνισα. Σκέφτηκα ότι οι “φεμινίστριες” το έχουν τραβήξει. Ήταν αυθόρμητη, αυτόματη σκέψη. Μετά έκατσα και διάβασα γιατί την έφτιαξαν. Μετά έφριξα γιατί δεν ειχα ιδέα. Διάβασα για τις γυναικοκτονίες στη Λατινική Αμερική. Διάβασα για τα συγκλονιστικά ποσοστά έμφυλης βίας σε επίπεδο παγκόσμιο και μετά έπιασα τις γυναικοκτονίες χώρα χώρα. Διάβασα ότι το λεξικό ισπανικής γλώσσας την περιλαμβάνει από το 2014.

Δέκα χρόνια μετά, ο εσωτερικός μου μονόλογος την φιλοξενεί καθημερινά. Από το 2018 μέχρι σήμερα, έχω την αίσθηση ότι όποτε ανοίγω ειδήσεις όλο και μία ακόμη θα διαβάσω. Ξέρω ότι αυτό ακριβώς ισχύει και για πολλές Αμπίτισσες.

Είναι σα να έχεις ένα χοντρό, τριχωτό, μυώδες, γλοιώδες, βρωμερό χέρι να σου σφίγγει το λαιμό. Θεωρητικά είναι μια ακόμη γυναικοκτονία, θεωρητικά μπορώ να γράψω όλες τις αντίστοιχες του 2020 αλλά είναι ο θάνατος μια ακόμη δυνατότητα επιμόρφωσης;

Η κοπέλα αυτή πέθανε γιατί έτσι. Δεν ξέρουμε πόσες ακόμη θα πεθάνουν γιατί έτσι.

Διαβάζω ότι ομολόγησε ο σύζυγος της Κάρολάιν.

Και δεν ξέρω επακριβώς τι να πω για αυτό το έγκλημα ενώ θεωρητικά ξέρω τι να πω για τον τύπο αυτού του εγκλήματος. Σκέφτομαι πράγματα όπως “να είσαι καλά” αλλά γελοιότητες, οι νεκρές γυναίκες δεν θα είναι καλά. Είναι απλώς νεκρές.

Τι να πει κανείς για τις δολοφονημένες; Τι θα μπορούσε να φτάνει;

Τι δεν είναι γελοίο;