Γράφει η Ανθή Ερμογένους

Οι μέρες αυτές με τις πυρκαγιές μου φέρνουν στο μυαλό τη μεγάλη τραγωδία που παρακολουθούσαμε να εκτυλίσσεται στο Μάτι. Όσα διαβάζαμε τότε, γίνονται τώρα εδώ.

ΠΡΟΛΗΨΗ

Έλεγε τότε ο Αντώνης ο Ανδρουλιδάκης, πως πέραν από τον θρήνο υπάρχει κι απόδοση (αν)ευθυνών. Και ότι μέχρι αυτού, κανείς δεν θα είναι ασφαλής και οι απειλές θα γιγαντώνονται μέχρι οριστικού τέλους. Οι ατομικές λύσεις-διαφυγές-αποφυγές τελείωσαν.

Κι αναζητούσε ποιος έκανε την εγκληματικά λαθεμένη εκτίμηση της φωτιάς όταν αυτή βρισκόταν στην αρχική φάση της και πως ένας -μάλλον ανεπαρκής- ανελίχθηκε σε μια τέτοια θέση ευθύνης;

Και έλεγε ακόμα “Πόσο πένθος θα πουλήσετε πια για να κρύψετε τις ευθύνες;”

ΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Έλεγε ένας φίλος, ο Γιώργος, είναι ώρα για δράση και φιλοξενία και αιμοδοσία και περίθαλψη. Και έγραφε μεθοδικά και συντονισμένα, που, πως. Σχέδια δράσης που θα έπρεπε να είχε το κράτος, κι όχι ομάδες εθελοντών.

ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Έλεγε επίσης τότε ο Δημήτρης, δεν είναι ώρα για ευχολόγια. Tα “pray for”.

Κι απορρίπτει τα διαφαινόμενα ελαφρυντικά. Και έβλεπε με μάτι εμπειρισμού και αντινομιναλιστικά, τον παπά που θα θάψει και τον παπά που θα κάνει αγιασμό στα νεοκτισθέντα θέρετρα…

Γιατί πάντα υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο. Εμπρησμοί με σκοπό τα οικόπεδα…

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ

Έλεγε ο κος Καλοχωρίτης: Παρακαλώ όποιος γνωρίζει οικογένεια με παιδιά προσφέρω τα δύο διαμερίσματα μας στην Καλλιθέα για να μένουν προσωρινά. μεχρι να τακτοποιηθούν.

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ-ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Και ενώ συγκλονιζόμουν τότε από τη φρίκη της Ελλάδας στο Μάτι, τρομάζω με την επανάληψη της, σε εμάς. Βλέπω τους ανθρώπους που τρέχουν να βοηθήσουν, να γίνουν σχέδια διαχείρισης κρίσης, την επιστράτευση όλων των πυροσβεστών κι ομάδων κατάσβεσης για να ελέγξουν την πυρκαγιά. Έχουμε τον πολιτικό άνθρωπο του τόπου που δεν δρα και δεν προλαβαίνει.

Οι προσευχές δεν έσωσαν κανέναν.

Οι προσευχές είναι απόδραση και κυρίως είναι ανούσια ευθυνοληψία. Μόνο οι παραδοχές, οι απονομές, οι προλήψεις κι οι αντιμετωπίσεις έχουν δράση και επίδραση. Όχι η απόδραση. Όταν είχαμε ξανά την φονική πυρκαγια στην Κύπρο το 2016 πέραν του θρήνου, σκεφτόμουν κι έγραφα το ίδιο.

Ντρέπομαι για κάθε εκφραστή ευθύνης που με αναγκάζει να το επανακαλέσω στο μυαλό μου. Τα μεταθανάτια συλλυπητήρια δεν σώζουν καμιά ζωή. Όταν χάνονται άνθρωποι, περιουσίες και φυσικές ομορφιές που εμείς για όσο είμαστε εν ζωή δε θα προλάβουμε να δούμε να αποκατασταθούν (και τις οποίες οι επόμενοι ελπίζουμε και να μην τις δουν αντικατεστημένες με μπετόν) λόγια δεν έχει.

Δε μπορούμε πια να μιλάμε για δάση επαρκέστατα προστατευμένα σε όλα. Απέναντι σε όλα, εκτός από τον Εμπρηστή (τον οποίο ταυτίζουμε εννοιολογικά με τον από μηχανής διάβολο, που δε μπορούσαμε να προβλέψουμε).

Η δομή και η κουλτούρα του Περίπου φταίει και έφτυσε κάρβουνο.

Περίπου εξοπλισμένοι, περίπου εκπαιδευμένοι, περίπου στελεχωμένοι, περίπου σχέδια δράσης. Η επανάπαυση στη νοοτροπία για κάποια αόρατη ή αόριστη καλοτυχία, δε θα κινήσει ποτέ τα νήματα της απουσίας πρόβλεψης.

ΠΡΟΛΗΨΗ-ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ

Η πρόληψη πρέπει να υπάρχει και για το απρόβλεπτο. Το κακόβουλο. Το ακραίο. Η δημιουργία συνείδησης και κουλτούρας στους ίδιους μας, στα παιδιά μας και στην κρατική οργανωτική μηχανή και την παιδεία την οικολογική και την ανθρώποκεντρική, είναι η πρώτη επένδυση. Και μετά η επένδυση σε εξοπλισμό σε αυτά που είναι οι πραγματικοί κινδύνοι.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

Η λογική του “ξινίζω τα μούτρα μου” στο να φέρουμε βοήθεια από την Τουρκία ή τις κατεχόμενες περιοχές, που είναι πιο κοντά, είναι επιεικώς αδικαιολόγητη. Η αποτροπή του κινδύνου για απώλεια ακόμα και μίας ανθρώπινης ζωής είναι ο μόνος γνώμονας απόφασης. Και δεν είναι η ώρα για εθνικά καμώματα. Τα εθνικιστικά νάζια είναι εγκληματικά αυτή τη στιγμή.

ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΗΡΩΙΚΟΥΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ

Σήμερα σχεδιάζουμε πυροσβέστες με κάπες ηρώων. Όπως όταν ως πριν λίγο καιρό θυμηθήκαμε τον ηρωισμό των νοσηλευτών. Αλλά πριν ο αλέκτωρ λαλησει τρείς, πριν καν λήξει η πανδημία, τους ξεχάσαμε και θεωρούσαμε τα αιτήματα τους αδικαιολόγητα. Για ακόμα μια φορά αντί να μιλάμε για το ανεξόπλιστο που αφήνουμε αυτά τα επαγγέλματα, αυτές τις υπηρεσίες, μιλάμε για τον ηρωισμό τους όταν χρειαστούν κι αυτό από μόνο του αποδεικνύει τις προσωπικές τους υπερβάσεις και το πολιτικό λίγο των περιστάσεων.

Όταν φτάνουμε στον ηρωισμό σημαίνει ότι απωθέσαμε τα όπλα μας στην τύχη, στο “έχει ο Θεός” και στην ανικανότητα της κουλτούρας του “θα τα βολέψουμε”.

Άχαρη συζήτηση στην ώρα την κακή που ήδη έφερε το απόλυτο των καταστροφών και των χειρότερων ενδεχόμενων φόβων. Ξέρουμε πως αυτό το ολοκαύτωμα, μα κυρίως ο θάνατος ανθρώπων, είναι η επιθανάτια πλάκα και το ρέκβιεμ των ένστικτων ευθύνης και όσων άλλων θα έπρεπε να μας χαρακτηρίζουν.

Κάθε χρόνο -σε τέτοιους τόπους με ψηλές θερμοκρασίες κόκκινου συναγερμού– όλες οι αντιπυρρικές περιόδοι στιγματίζονται από φωτιές.

Το αποτέλεσμα, η εκτίμηση και η αξιολόγηση για τον βαθμό επικινδυνότητας μιας πυρκαγιάς δεν μετριέται κάπου στη διάρκεια, στο τέλος ή μετά από αυτήν. Το ίδιο ισχύει και στην αστυνομία που διερευνά έγκλημα και φόνο αντί να τον προλάβει με μέτρα προστασίας. Το ίδιο και με τα νοσοκομεία που μετρούν αριθμούς θανάτων και κρεβατιών αντί το Υπουργείο Υγείας να έχει ήδη εξοπλίσει. Το ίδιο με την πυροσβεστική για την οποία δεν επενδύσαμε σε μέτρα.

Αυτό θα ήταν επαγγελματισμός, ετοιμότητα, πρόβλεψη, σοβαρότητα, ιεράρχηση προτεραιοτήτων.

Τώρα ο απολογισμός σούμαρε. Το αποτέλεσμα γράφει αποκαΐδια. Γράφει απανθρακωμένες ζωές.

*Τελικά κινδυνεύουμε τώρα από τις πυρκαγιές; Ή είμαστε εκ προοιμίου “καμένοι” από χρόνια εδώ;

Πρώτη δημοσίευση Limassol Today