Το θέατρο, το θέατρο του παραλόγου και τα ημίμετρα

Το θέατρο, το θέατρο του παραλόγου και τα ημίμετρα

Στα mall, αδελφές μου, στα mall

Ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που φοράνε τα “καλά” τους για να πάνε στο θέατρο. Έτσι έμαθα. Εκκλησιά δεν με έπαιρναν μικρή για να βάλω τα “καλά” μου, οπότε, τις Κυριακές, τα φορούσα για να πάω στο θέατρο. 

Με τα “καλά” μου έχω παρακολουθήσει παραστάσεις πολύ καλές, παραστάσεις καλές, παραστάσεις μέτριες και παραστάσεις στο όριο της ανοησίας. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, αυτός ο άηχος διάλογός μου με την σκηνή απέναντι, με βοήθησε να αποκτήσω ένα μέτρο. Να μπορώ να εκφράσω το συναίσθημα που μου άφησε μία παράσταση, να είμαι σε θέση να κριτικάρω και να επιχειρηματολογήσω για αυτήν, να κάτσω απέναντι από επαγγελματίες και να μπορώ να ακούσω, να ρωτήσω και να τοποθετηθώ. Να επιστρέψω στο σπίτι μου μετά από μία παράσταση και να γκουγκλάρω το έργο, τα βιογραφικά των ηθοποιών, να παραγγείλω βιβλία στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, να μην μπορώ να κοιμηθώ είτε γιατί είδα κάτι σπουδαίο είτε γιατί σπατάλησα τον χρόνο μου σε κάτι κακοφτιαγμένο και να ψάχνω το 'γιατί'.  

Στο θέατρο, απ’ όπου με 12-15 ευρώ τιμή εισιτηρίου, φεύγεις χωρίς να κρατάς τσάντες και κουτιά, το άυλο του αντιτίμου, για όλους εμάς τους θεατές, δεν φαίνεται να το υπολογίζει η πολιτεία. Όπως δεν φάνηκε να υπολογίζει και τους ανθρώπους που δουλεύουν για το θέατρο. 

Ο στόχος εδώ δεν είναι να χτυπηθεί ο υπάλληλος στο κατάστημα του mall και να τον βάλουμε απέναντι από τον εργαζόμενο στο θέατρο ή τον εργαζόμενο στον χώρο εστίασης αλλά να μας εξηγήσει η κυβέρνηση το σκεπτικό της έννοιας του “υψηλού κινδύνου”, για να αντιληφθούμε κι εμείς, οι περιορισμένοι, τι εννοεί. 

Να αιτιολογηθεί γιατί σε ένα κλειστό χώρο, χωρίς παράθυρα -γιατί τα mall ευάερα και ευήλια δεν τα περιγράφεις- και όπου ο κόσμος μετακινείται, αξιολογήθηκε ότι είναι ok να ανοίξει αλλά τα θέατρα όχι. 

Πατρότητας Carville, εν έτει 1992, η ατάκα “It’s the economy, stupid”, η αλήθεια είναι ότι κολλάει σχεδόν παντού. Και μπορεί να υπάρξει ως μία σταθερή απάντηση σε πολλές ερωτήσεις απ’ τον καιρό που ο “άνθρωπος” του Μπρετόν έχει καταχωνιαστεί.  

Είμαστε περιορισμένοι κοντά ένα χρόνο τώρα, με λοκντάουν και χωρίς. Και όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε, με διάφορους τρόπους, περιορισμένοι έως το τέλος του 2022, όπως μαρτυρούν οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις. Μετά την "καλή εικόνα της κοινότητας", το να ανοίγουμε τα πολυκαταστήματα και να αφήνουμε κλειστούς τους χώρους που δεν είναι μέλη της ΟΕΒ θεωρείται το λιγότερο απαράδεκτο αλλά μία ακόμα φορά, “It’s the economy, stupid”. 

Ανοίγουν όλα όσα θα μας καλλωπίσουν και να μας ντύσουν, και χαιρόμαστε που οι εργαζόμενοι στους χώρους αυτούς θα επιστρέψουν στις δουλειές τους. Το λογικό όμως είναι, με τα ίδια μέτρα ασφάλειας, να μας επιτραπεί, καλλωπισμένους και φορώντας τα “καλά” μας, να επιστρέψουμε και κάποια βράδια στα σπίτια μας χωρίς να κρατάμε τσάντες και κουτιά με προϊόντα. 

Βιώνουμε μία δυστοπία εδώ και μήνες. Δυστοπία που με τα παράλογα ημίμετρα -ο κυνηγός στη φύση/ο πεζοπόρος εκτός- γιγαντώνεται. Και δεν είμαστε στα “καλά” μας. 

Loader