Τι θα λέγατε για λίγη ενσυναίσθηση;

Τι θα λέγατε για λίγη ενσυναίσθηση;

Καλοί οι νόμοι, τα δάκρυα και οι βαρύγδουπες εξαγγελίες αλλά αν δεν νιώσουμε πρώτα οι άντρες τι σημαίνει να είσαι γυναίκα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα

Όσες περισσότερες λεπτομέρειες έρχονται στο φως για τις συνθήκες διαβίωσης της Κάντας Αγιούρι, της 31χρονης μάνας που σφαγιάστηκε χθες από τον εν διαστάσει σύζυγό της, τόσο πιο σκατά νιώθω ως άνθρωπος, ως πολίτης αυτού του κράτους, ως άντρας. Κυρίως ως άντρας.

Μόνη σε ξένη χώρα με πέντε ανήλικα παιδιά να παλεύει να τα βγάλει πέρα όπως κάθε μάνα ηρωίδα που προστατεύει τα μικρά της με βαρύ τίμημα και οποιοδήποτε κόστος πατώντας pause στη δική της ζωή, τις δικές της ανάγκες και επιθυμίες. Και επιπρόσθετα να έχει να αντιμετωπίσει τον άνδρα-κτήνος, τον σατράπη που δεν δέχεται το “όχι”, τον χωρισμό, το “δεν αντέχω άλλο το ξύλο”, το “αρκετά”, το “φτάνει”, το αρχετυπικό δείγμα του βάναυσου αρσενικού που ντροπιάζει το φύλο μας, τη θλιβερή δικαιολογία για άνθρωπο που προτιμάει να σκοτώσει τη γυναίκα που πιστεύει πως του ανήκει δικαιωματικά παρά να τη χάσει ή ακόμα χειρότερα να ανήκει σε κάποιον άλλον (γιατί έτσι πιστεύουν αυτά τα άρρωστα μυαλά, ότι θα “ανήκει” και στον άλλον).

Ας προσπαθήσουμε να το σκεφτούμε λίγο οι άντρες. Ας επιχειρήσουμε να νιώσουμε τον φόβο, την απόγνωση, την απελπισία, τον τρόμο, τον πόνο, την απειλή. Το να τρέμεις μη τυχόν εμφανιστεί ΑΥΤΟΣ στο κατώφλι σου κι αρχίσει να σε χτυπάει με όλη του τη δύναμη σε κάθε σημείο του κορμιού σου. Να σε πιάνει ο τρόμος όταν αρπάζει το μαχαίρι ή σηκώνει το όπλο και η τελευταία εικόνα που έχεις ως ζωντανό πλάσμα να είναι το κλαμένο πρόσωπο του παιδιού σου. Δύσκολο ε; Δεν μπορούμε καν να το φανταστούμε, πόσο μάλλον να το νιώσουμε, γιατί δεν πρόκειται να μας συμβεί. Όχι σ’ αυτή την κλίμακα, όχι με τη σύντροφό μας στο ρόλο του δράστη, στα σίγουρα όχι μ’ αυτή τη συχνότητα. Ίσως να το ένιωσαν κάποιοι από εμάς στο μακρινό παρελθόν, όταν ήταν παιδιά, δηλαδή ευάλωτοι, αδύναμοι και εύκολη λεία, με θύτη έναν βάναυσο γονέα ή τον νταή του σχολείου που καραδοκούσε στο διάλειμμα για να σου κάνει τη ζωή μια αβάσταχτη κόλαση. Κι αυτοί οι άντρες, τότε μικρά κι απροστάτευτα παιδιά, να έτρεξαν να πουν σε κάποιον τον πόνο τους, σε κάποιο συγγενή, αστυνομικό, φίλο και να του είπαν “δεν πειράζει, από αγάπη σε χτυπάνε” ή “οι άντρες καθαρίζουν μόνοι τους, δεν μυξοκλαίνε στους γονείς τους”. Κι αυτός, ένα μικροκαμωμένο, τρομοκρατημένο παιδί, να κάθεται να κλαίει στο δωμάτιό του βουβά, μη τυχόν τον ακούσουν και βγει πάλι η ζώνη, το σκουπόξυλο, η παντόφλα. 

Μόνο έτσι θα μπορούσαμε να νιώσουμε αυτό που περνούν χιλιάδες γυναίκες στα χέρια άθλιων εκπροσώπων του φύλου μας. Δυστυχώς όμως τα χρόνια περνούν, τα αγόρια γίνονται άντρες, αποκτούν ύψος και μύες και ανατρέφονται με τη σειρά τους ως μελλοντικοί θύτες. Και φυσικά ξεχνούν. Ξεχνούν πως είναι να φοβάσαι. Να τρέμεις κάθε αυστηρό βλέμμα, κάθε τρίξιμο της πόρτας, κάθε μικρό ανέβασμα της φωνής, κάθε εφιαλτικό σημάδι-προάγγελο της επερχόμενης κακοποίησης. Πώς γίνεται να ξεχνάς την προσμονή της τιμωρίας, εκείνη την αφόρητη αγωνία του να περιμένεις να μπει ο μέθυσος πατέρας στο δωμάτιο ή να συναντήσεις τον βίαιο νταή στο δρόμο. Τον φόβο που φωλιάζει στη ψυχή σου, τον πόνο και την απόγνωση που συνοδεύουν κάθε επίθεση.

Ξεχνάμε όμως οι άντρες. Ξεχνάμε ότι αυτό που κάποιοι ζήσαμε ως μικροκαμωμένα, απροστάτευτα παιδιά, χιλιάδες γυναίκες γύρω μας το ζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Το ζούσαν ως κοριτσάκια, από το φαινομενικά “αθώο” τράβηγμα της κοτσίδας ή το σήκωμα της φούστας “για να δούμε το βρακί της” μέχρι περιπτώσεις βαριάς κακοποίησης, το ζουν και ως ενήλικες ως θύματα ψυχολογικής και σωματικής βίας, βιασμού και δολοφονίας. Γι’ αυτές ο κύκλος της βίας δεν κλείνει ποτέ. Δεν αναπτύσσουν μεγαλώνοντας μυϊκή δύναμη, δεν ανατρέφονται με αιμοβόρικα, πολεμοχαρή ένστικτα παρά μόνο να είναι υπάκουες, να σκύβουν το κεφάλι, να γίνονται όμορφες για να βρουν κανέναν άντρα και να καταπίνουν την αδικία και τις διακρίσεις “γιατί έτσι έχουν τα πράγματα”.

Αυτό δυστυχώς λείπει από τους άντρες. Η ενσυναίσθηση. Κι αυτό γιατί πρακτικά δεν μπορούμε να μπούμε ποτέ στη θέση τους

Αυτό δυστυχώς λείπει από τους άντρες. Η ενσυναίσθηση. Κι αυτό γιατί πρακτικά δεν μπορούμε να μπούμε ποτέ στη θέση τους. Ούτε αρκεί να έχουμε μάνες, αδελφές ή κόρες, ο μαλάκας που κακοποιεί τη σύντροφό του συνήθως κάνει πρώτα την πρακτική του στις γυναίκες του στενού οικογενειακού του κύκλου. Και γι’ αυτό κάποιοι αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν την έμφυλη βία ως υπαρκτό πρόβλημα που έχει λάβει πλέον διαστάσεις μάστιγας. Δεν δέχονται καν τον όρο “γυναικοκτονία” με παιδιάστικα επιχειρήματα ότι και καλά είναι διάκριση(!) και γιατί να μην υπάρχει και ανδροκτονία - βασικά είναι οι ίδιοι που συμψηφίζουν σε συζητήσεις τους ναζί με αυτούς που τους πολέμησαν (ξεπλένοντας ταυτόχρονα τους συνεργάτες τους). 

Βέβαια όταν αυτοί είναι απλά κάποιοι θλιβεροί ψεκασμένοι του Facebook, ψιλοχεστήκαμε, ας τους λουστούν οι οικείοι τους, αυτοί ούτως ή άλλως δεν έχουν σωτηρία και ποσώς μας ενδιαφέρουν τα κουσούρια και τα απωθημένα τους. Όταν όμως αυτοί που αδυνατούν ή αρνούνται να αναγνωρίσουν το πρόβλημα είναι νομοθέτες, δικαστές, κοινωνικοί λειτουργοί, αστυνομικοί, υπουργοί, δημοσιογράφοι, εκπαιδευτικοί, αυτοί δηλαδή που εμπλέκονται άμεσα με τα θύματα κακοποίησης ή διαμορφώνουν τη δημόσια άποψη γύρω απ’ το ζήτημα, τότε έχουμε πρόβλημα. Τεράστιο πρόβλημα. 

Η Κάντας Αγιούρι δολοφονήθηκε άγρια από τον εν διαστάσει σύζυγό της επειδή ΕΙΝΑΙ γυναίκα και όχι από ζήλια, την κακιά στιγμή ή επειδή “έτσι είναι οι μουσουλμάνοι” (φυσικά γράφτηκε ΚΑΙ αυτή η μαλακία, το αντίθετο θα με εξέπληττε) με μόνιμο σιωπηλό συνεργό στο έγκλημα, το κράτος που πάντα καταλήγει να συλλέγει πτώματα αντί για πληροφορίες σε ποσοστό 99%. Το κράτος που φροντίζει να ξεπλένει το αίμα των θυμάτων με φράσεις όπως “δεν γνωρίζαμε”, “κάναμε ό,τι μπορούσαμε”, “είμαστε υποστελεχωμένοι”, “της είπαμε να την πάμε σε καταφύγιο και δεν ήθελε”. Το κράτος που δαπανεί εκατομμύρια για θωρακισμένα αυτοκίνητα και δεκάδες αστυνομικούς να φυλάνε υπεραιωνόβιους πολιτικούς αλλά που δεν έχει λεφτά για να στελεχώσει ένα Γραφείο Ευημερίας ή να στήσει ένα δίκτυο άμεσης επέμβασης και συνεχούς προστασίας θυμάτων κακοποίησης της προκοπής. Το ίδιο κράτος που άφησε ελεύθερο με εγγύηση ένα βίαιο και επικίνδυνο άτομο μέχρι τη δικάσιμο, ώστε να προλάβει να κατακρεουργήσει τη γυναίκα του στο ενδιάμεσο, ενώ είχε προφυλακίσει για ένα μήνα(!) την 19χρονη Βρετανίδα στην Αγία Νάπα προφανώς γιατί κρίθηκε ως μεγαλύτερος κίνδυνος για την κοινωνία. 

Συνεπώς όσα (κροκοδείλια) δάκρυα κι αν χυθούν για την Κάντας, όσους νόμους και Συνθήκες ψηφίσουμε, όσες βαρύγδουπες εξαγγελίες κι αν γίνουν, όλα είναι άχρηστα εάν δεν αποκτήσουμε οι άντρες ενσυναίσθηση. Αλλιώς εδώ θα’ μαστε πάλι στην επόμενη γυναικοκτονία ή βιασμό να λέμε πάλι τα ίδια, σε έναν αέναο κύκλο φλυαρίας, εθελοτυφλίας και άρνησης. 


ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΝΟΜΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ AVANT GARDE ΕΔΩ

Loader