GUEST STAR, γράφει η Έλλη Πανούλα

Στην εποχή του κορωνοϊού, βρίσκουμε πάμπολλους «ειδικούς» να μας απαντάνε όλες τις ερωτήσεις που κανείς δε ρώτησε. Δεν είμαι ειδικός. Είμαι ένα άτομο σε κατ’ οίκον περιορισμό που, μετά από χρόνια ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας, έχει μάθει να αναγνωρίζει τις αδυναμίες του.

Όντας σε κατ’ οίκον περιορισμό εδώ και πενήντα μέρες, λοιπόν, έχω μια σαφή εικόνα ως προς το ποια σημεία της καθημερινότητας μου αποτελούν τα μεγαλύτερα εμπόδια σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Είτε μένετε με τους γονείς σας, τα αδέλφια σας, τα παιδιά σας, το έτερό σας ήμισυ, τους γονείς τους, ή με συγκάτοικους, ο επόμενος μήνας θα είναι δύσκολος. Καμία συμβουλή δε θα μεταμορφώσει μια καραντίνα σε ειδυλλιακό προορισμό για Πασχαλινές διακοπές. Παρολ’αυτά, η αναγνώριση και η αποδοχή των αναγκών και των συναισθημάτων των ατόμων στη ζωή σας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σας, θα βοηθήσει στην ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων.

Ας ξεκινήσουμε με την αναγνώριση των συναισθημάτων και ας ξεκαθαρίσουμε ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος για τα δικά του συναισθήματα. Αυτό σημαίνει ότι εσείς οφείλετε να αναγνωρίσετε τι νιώθετε κάθε δεδομένη στιγμή. Κάτι που είναι πιο δύσκολο απ’ ό,τι ακούγεται.

Ας υποθέσουμε ότι κάθεται όλη η οικογένεια στο σαλόνι. Είναι απόγευμα και ο ήλιος δύει. Ξεκινάτε να δείτε τι θα φάτε για βραδινό, ενώ οι υπόλοιποι βλέπουνε τηλεόραση στον καναπέ. Το ντουλάπι είναι γεμάτο με μακαρόνια, αλλά τελειώνουν τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Όταν κάθεστε να φάτε οι ειδήσεις ακούγονται στο βάθος και όλοι στο τραπέζι συζητάνε τον ιό. Πριν να πάτε για ύπνο μαλώνετε με το έτερο ήμισύ σας.

Αυτό το παράδειγμα είναι γεμάτο αφορμές για άγχος, κλάμα και καβγά. Καταρχάς, πώς νιώθετε με όλη την οικογένεια στο σαλόνι; Νευριασμένοι που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει; Στεναχωρημένοι επειδή κάποιος γκρινιάζει; Αγχωμένοι ότι θα περάσετε τους επόμενους μήνες έτσι; Φοβισμένοι ότι θα εκτεθείτε στον ιό; Ανήσυχοι ότι θα αρρωστήσουν αγαπημένοι σας; Είναι εντάξει να νιώθετε έτσι, είναι απολύτως φυσιολογικό. Ρωτήστε τον εαυτό σας πώς νιώθει και αποδεκτείτε αυτό που θα βρείτε.

Αν καταλάβετε ότι το να μαγειρεύετε καθημερινά επιβαρύνει την ψυχολογία σας, επειδή βλέπετε τα ντουλάπια να αδειάζουν, ρωτήστε κάποιον να σας βοηθήσει, ήρεμα και με σεβασμό, όχι γυρεύοντας καβγά. Εάν αγχώνεστε παραπάνω ακούγοντας τις ειδήσεις, δεν υπάρχει λόγος να τις παρακολουθείτε καθημερινά.

Αν βρεθεί εμβόλιο θα ακούσετε τις καμπάνες και εάν καταστραφεί ο κόσμος θα ακούσετε τις σειρήνες. 

Εάν πάλι τα άτομα γύρω σας σάς προκαλούν άγχος, όσο δελεαστικό κι αν είναι, οι τσακωμοί δε θα τους βοηθήσουν να καταλάβουν τη θέση σας.

Πιθανότατα νιώθουν όπως κι εσείς, χωρίς να μπορούν να το καταλάβουν ή να το εξωτερικεύσουν με καλύτερο τρόπο. Και εδώ αναφέρομαι στους ενήλικες, όχι στα παιδιά. Τα παιδιά δεν αμφισβητούν τα συναισθήματα των άλλων και είναι πάντα καλό να μην αμφισβητούμε τα δικά τους.

Από την άλλη εάν οι γύρω σας είναι σε ένταση, είναι ερειστικοί, ή απλά αδιαφορούν για το τι συμβαίνει, να θυμάστε πως κι αυτά είναι δείγματα άγχους. Όσο δύσκολο κι αν είναι, η πιο ανώδυνη λύση είναι κατανόηση, υπομονή και χώρος για το κάθε μέλος της οικογένειας να εκφράσει τα συναισθήματά του.

Δυστυχώς, η συναισθηματική αναγνώριση δεν επιτυγχάνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Ευτυχώς, έχουμε άπλετο χρόνο για εξάσκηση. 

Πηγή: www.jasmineflavouredjazz.wordpress.com 

*Γίνε κι εσύ GUEST STAR στέλνοντάς μας τις σκέψεις, τη δουλειά ή δείγμα της τέχνης σου στο [email protected]