Γράφει η Μαρία Μαππουρίδου

Mary Rose, πέρασε ήδη ένας χρόνος από τη μέρα που το σώμα σου ξεβράστηκε από ένα φρεάτιο στο μεταλλείο του Μιτσερού. 14 Απριλίου. Μετά, οι βαλίτσες άνοιξαν μία, μία.

Sierra

Arian Palanas

Maricar

Livia και Elena

Η Ashmita από το Νεπάλ.

Η ύπαρξη σας τυχαία, η δολοφονία σας συστημική και προδιαγεγραμμένη. 

Γι’ αυτό, θέλω να απολογηθώ σε σας και σε όλες τις γυναίκες σαν εσάς. Θέλω να απολογηθώ ως Μαρία, ως γυναίκα, ως πολίτης. Θέλω να απολογηθώ ως μέλος ενός συστήματος που σας εκμεταλλεύτηκε, σας πέταξε, δεν σας έψαξε όταν χαθήκατε και τελικά σας δολοφόνησε. 

Όχι δεν είμαστε όλες ίσες. Όχι δεν είμαστε όλοι ίσοι. Σε έναν κόσμο που βασιλεύει ο «ειδισμός»* τίποτα δε μπορεί να πάει καλά αφού θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα νομίζει πως είναι ανώτερος από κάποιον άλλον. Κι αυτή η ιδέα θα του «δίνει» πάντα το «δικαίωμα» να αποφασίζει για άλλες ζωές, τις πλείστες φορές με περιτύλιγμα τη νομιμότητα. 

Δεν μπορώ να φανταστώ και ούτε θα υποκριθώ πως καταλαβαίνω, πως ξέρω, πως μπορώ να αισθανθώ τι περάσατε στις σύντομες και δύσκολες ζωές σας. 

Εμείς οι Κύπριοι αναμασάμε με λαγνεία σχεδόν το πρόσφατο παρελθόν μας και ηδονιζόμαστε πολλές φορές στην ιδέα πως ταλαιπωρηθήκαμε από τον πόλεμο, τον ξεριζωμό, την προσφυγιά, τη φτώχεια. Τι μας δίδαξε αυτό; Σχεδόν τίποτα. Πού καταλήξαμε μετά από αυτό; Στην εσωστρέφεια και στον ρατσισμό (το πιο γνωστό και ίσως το πιο ευρέως διαδεδομένο παρακλάδι του ειδισμού). 

Ναι. Είμαστε ρατσιστές. Νεόπλουτοι ρατσιστές που μέσα από κάποιες ευνοϊκές συνθήκες πήραμε στα χέρια μας λίγα παραπάνω χρήματα και κάτι έγινε. 

Mary Rose, Sierra, Arian Palanas, Maricar, Livia, Elena, Ashmita θέλω να απολογηθώ σε εσάς και σε όλες τις γυναίκες σαν εσάς. Θέλω να απολογηθώ γιατί ένα χρόνο μετά τη συνταρακτική αποκάλυψη του βασανισμού και του θανάτου σας δεν έχετε ακόμα δικαιωθεί. Δίκαιο βέβαια θα ήταν να ζείτε, αλλά βλέπετε αυτό δε μπορέσαμε να σας το εξασφαλίσουμε μέσα από την αδιαφορία μας. Γιατί θεωρήσαμε την ύπαρξη σας υποδεέστερη. «Έτσι κάνουν αυτές». 

Ένας χρόνος πέρασε από την είδηση που έμελλε να μας ταράξει. Για πολύ λίγο. Φωνάξαμε πως ήταν άδικο. Πως κάποιοι σας μεταχειρίστηκαν λάθος. Ζητήσαμε παραιτήσεις αξιωματούχων και τιμωρία των ενόχων. Κι αφού κάναμε το «χρέος» μας από τον καναπέ, το διαδίκτυο ή έστω και στο δρόμο, επιστρέψαμε πίσω στην κανονικότητά μας. Στην καθημερινή εκμετάλλευση της ανάγκης σας. Της ανάγκης που σας πέταξε στα χέρια μας. Να μας καθαρίζετε, να προσέχετε τους γέρους μας, να πηγαίνετε βόλτα τα σκυλιά μας. 

Απολογούμαι, αναγνωρίζοντας πως μια απολογία δεν είναι καθόλου αρκετή όταν πρόκειται για τη ζωή κάποιου. Θα μπορούσα ίσως να σας δώσω μια υπόσχεση. Μια υπόσχεση πως θα παλέψω για να τιμωρηθούν τουλάχιστον οι ένοχοι. Μα ένοχοι είμαστε όλοι, μαζί κι εγώ. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά πως θα προσπαθήσω. 

Σίγουρα πάντως δεν θα σταματήσω να μιλώ για σας. 

Συγγνώμη. 

*Ειδισμός: Αλλιώς σπισισμός, από το Αγγλικό Speciesism. Η έννοια του σπισισμού ή ειδισμού δηλώνει τη διάκριση μεταξύ των διαφορετικών ζωικών ειδών, η οποία αποφέρει την εκμετάλλευση του ενός είδους από το άλλο. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πίτερ Σίνγκερ, "Ο ειδισμός είναι μια μορφή προκατάληψης υπέρ των συμφερόντων των μελών του ιδίου είδους και εναντίον των μελών των άλλων ειδών".