Γράφει η Χριστιάνα Αυγουστή*

Η απασχόληση σε Κέντρο Αποκατάστασης είναι μια "δύσκολη" δουλειά, όχι τόσο σωματικά αλλά περισσότερο συναισθηματικά. 

Τα παιδιά και οι συγγενείς των ηλικιωμένων καταφεύγουν σε Στέγες, τις πλείστες φορές λόγω έλλειψης χρόνου, έτσι ώστε να έχουν κάποιον να φροντίζει τους αγαπημένους τους. Η σκέψη "Τον πέταξα σε ένα γηροκομείο" ή το ερώτημα "Θα τον φροντίζουν όπως εγώ;" είναι λογικά για μία οικογένεια που περνά την πόρτα ενός Κέντρου. Ωστόσο, για κάποιους από εμάς, τους εργαζόμενους, η φροντίδα στον συνάνθρωπο δεν είναι "δουλειά" αλλά λειτούργημα. Εμείς, ως λειτουργοί, έχουμε έγνοια να καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε μία αξιοπρεπή ζωή και διαβίωση σε ένα ηλικιωμένο. 

Μέσα στις αντίξοες συνθήκες με την πανδημία του κορωνοϊού, η πιο ευάλωτη ομάδα πρέπει να μείνει ασφαλής. Και για την ασφάλεια των ηλικιωμένων, πρέπει αναγκαστικά να κλείσεις τις πόρτες στους συγγενείς και να επιτρέπεις μόνο στους εργαζόμενους να έχουν πρόσβαση στο ίδρυμα. Όμως σε ποιο παιδί μπορείς να πεις ότι δεν μπορεί να βλέπει την μητέρα ή τον πατέρα του; Κι από την άλλη, ποιος γονέας είναι σε θέση να του πούμε ότι δεν μπορεί να δει το παιδί του; 

Υπάρχουν ηλικιωμένοι σε άρτια νοητική κατάσταση, οι οποίοι έχουν γνώση για τον ιό και κατανοούν την θέση μας αλλά υπάρχουν κι άλλοι, με την ανίατη νόσο του Αλτσχάιμερ/άνοιας, που δεν μπορούν να αντιληφθούν το πρόβλημα. Για εμάς όμως είναι σημαντικό και νευραλγικό να τους προστατεύσουμε. 

Μέσα απ' τις πολλές δραστηριότητες που διαθέτει ένα Κέντρο, στους ηλικιωμένους επιδιώκουμε να προσφέρουμε ένα κλίμα μακριά απ' την κατάσταση που επικρατεί, επιδιώκοντας πρώτα απ' όλα την ασφάλειά τους. 

Η καθημερινή μουσική με τους παππούδες, που παίρνουν τα μικρόφωνα και τραγουδούν τη "Μηλιά" και χορεύουν αναπολώντας παλιές καλές στιγμές, μας κάνουν όλους, ηλικιωμένους και εργαζόμενους, να ξεφεύγουμε για λίγο από την καθημερινότητα και τα προβλήματα της πανδημίας. 

Η ψυχολογική υποστήριξη των ηλικιωμένων από ειδικούς Κλινικούς Ψυχολόγους τούς κάνει συναισθηματικά πιο χαρούμενους ενώ η γυμναστική και η φυσιοθεραπεία, τους κάνει να νιώθουν ακόμα ενεργοί σωματικά, μέσα από το περπάτημα και την εκγύμναση. Η κηπουρική ως δραστηριότητα, ιδιαίτερα σε άτομα που είχαν περιβόλια, κήπους, ελαιώνες και άλλα συναφή, είναι τόσο αναζωογονητική γι' αυτούς. Τι ευτυχία να βλέπεις ένα ηλικιωμένο να έχει την έγνοια, καθημερινά, να ποτίσει το λουλουδάκι του. Επιπλέον, η προβολή παλιών καλών ταινιών σε μεγάλη οθόνη, με τους παππούδες και τις γιαγιάδες να κάθονται σε σειρά και απόσταση ο ένας απ' τον άλλον και να απολαμβάνουν τις αγαπημένες τους ταινίες και να γελούν, είναι εξίσου συγκινητική. 

Παραμένοντας στις γιαγιάδες, είναι τόσο όμορφο όταν μία γιαγιούλα, που θέλει να είναι περιποιημένη, σου δίνει την ευχή της επειδή απλά της έβαψες τα νύχια, μία δραστηριότητα που για εμάς είναι δεδομένη και συνηθισμένη.  

Όσον αφορά στην πανδημία, από πλευράς μας, είναι πάρα πολύ ψυχοφθόρο να πρέπει να εξηγήσεις στους ηλικιωμένους τι είναι ο κορωνοϊός και γιατί δεν τους επιτρέπεται να δουν και να αγκαλιάσουν τα παιδιά τους... Γιατί δεν αφήνουμε τα παιδιά τους να τους ταΐσουν... Γιατί δεν μπορούν να νιώσουν το αίσθημα της φροντίδας και να περάσουν λίγο χρόνο μαζί όπως πριν...

Όλα αυτά τα ζω καθημερινά, σε ένα χώρο ο οποίος εκτός από ένα μισθό, προσφέρει επιπλέον και εμπειρίες ζωής. 

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, που πρέπει κι από πλευράς μου να είμαι πολύ προσεκτική και να παραμένω ασφαλής και υγιής αφού, οπωσδήποτε δεν πρέπει, να μεταφέρω τον ιό στους παππούληδές μας, που μου δίνουν την ευχή τους μέχρι και για το πιο ασήμαντο πράγμα. 

Ως επαγγελματίας, πολύ συχνά, νιώθω το καθημερινό άγχος να με κυριεύει αυτό το διάστημα. Όμως, το πιο σκληρό και το πιο δύσκολο για μένα είναι όταν πρέπει να έρθω σε αντιπαράθεση με τους συγγενείς των ηλικιωμένων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: 58 ημέρες έγκλειστος και θετικός στον κορωνοϊό / Ο Βασίλης Βασιλείου αφηγείται

Αντιλαμβάνομαι ότι, λόγω της αγάπης που έχουν για τους γονείς τους, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή μαζί τους. Ότι είναι πολύ επικίνδυνο και ότι ως επαγγελματίες δεν μπορούμε να κάνουμε διακρίσεις για το αν θα εισέλθει κάποιος μέσα ή όχι. 

Κάπου εκεί είναι που πρέπει να επιστρατεύσω την ηρεμία και το χαμόγελό μου και να εξηγήσω εκ νέου τους κινδύνους. 

Απώτερος σκοπός είναι εξάλλου η ασφάλεια και η υγεία των ηλικιωμένων και των λειτουργών σε κέντρα αποκατάστασης. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή. 

*Η Χριστιάνα Αυγουστή εργάζεται στη Στέγη Ευγηρίας "Αρχάγγελος Μιχαήλ" Καϊμακλίου